Իմ կարծիքով ավելի հարմար է այս թեման հայերեն լեզվով լինի,որպեսզի ուշադրություն չառաջացնի այլազգիների մոտ:
Սիրելի հայրենակիցներ 15 տարուց ավելի է,Հայաստանը կանգնած է մի ահավոր փաստի առջև "Արտագաղթ":Եվ ցավով պետք է նշեմ,որ արտագաղթը շարունակվում է նաև այսօր,ըստ օֆիցիալ տվյալների այս տարվա առաջին վեց ամիսների ընթացքում Հայաստանից արտագաղթել է 30 000 ավելի մարդ,քան ներգաղթել են:
Ինչ են մտածում իշխանություններն ?
Իմ կարծիքով ոչինչ,կարելի մտածել նույնիսկ,որ այդ արտագաղթը ձեռնատու է նրանց:Տրամաբանորեն,ինչքան քիչ ժողովուրդ,այդքան հեշտ է կառավարելը և պլյուս ավելի շատ ֆինանսական օգնություն դրսից:Փոխանակ մտածեն,որ այդ արտագաղթածների կեսից ավելին արդեն հետ էլ չեն վերադառնալու Հայաստան և եթե հիմա էլ չմտածեն այդ ուղղությամբ,չվերադարձողների քանակն ավելի ու ավելի կշատանա:
Այդ թեման բացելով ես կուզենաի,որ ֆորումի մասնակիցների շնորհիվ յուրաքանչյուրս պատկերացում ունենաինք Հայաստանի ռեալ իրավիճակի մասին և արտերկրներում գտնվող մեր հայրենակիցների ապագայի մասին:

Ցավոք սրտի այդ արտագաղթածներից մեկն էլ ես եմ և ես կուզենաի համառոտ գրեի Եվրոպայում ապրող հայերի մասին:Առաջին հերթին ես այնքան վիրավորված եմ այն մարդկանցից (մեր շատ երգիչ և երգչուներից,32 ակումբի մասնակիցներից, այդպես ասած մեր "էլիտան",որը շատ ծիծաղելի է):Կոնկրետ բոլոր նրանցից,ովքեր իրենց դնում են հայրենասերի տեղ և փորձում հայրենիքի դավաճանի պիտակ կպցնեն արտագաղթած հայերին:Ամեն դեպքում աստված իրենց հետ,պարզապես ինչպես ասում են "ձայներն տաք տեղիցա գալիս",չմտածելով որ առաջին հերթին դրանով ցույց են տալիս իրենց "բարձր" մակարդակը:
Ամեն դեպքում չշեղվեմ թեմայից:Ես վստահ կարող եմ ասել, որ արտագաղթողների մեծամասնությունը երբեք չի մտածել,որ լքում է Հայաստանը վերջնականորեն,բոլորն էլ մտածում էին 1,2,3 տարի և նորից կվերադառնամ Հայաստան:Որովհետև գնացողներն պատկերացում չունեին արտերկրի մասին:Միգուցե վերջին տարիներին դուրս եկածներն հասկանալով են գնում այդ քայլին,բայց դա արդեն դաժան իրականություն է,որ կանգնած ենք մի ահավոր փաստի առաջ:
Կոնկրետ Եվրոպան,դա մի մեծ "ճահիճ" է արտագաղթածների համար:Մարդիկ (հայեր) խորտակվում են կամաց և թեկուզ զգում են որ խորտակվում են,բայց չեն կարողանում դուրս գան այդ ճահիճից:Իսկ այժմ բացատրեմ թե ինչ նկատի ունեմ,թող բոլորն էլ իմանան իրականությունը,որ "ոսկու սարեր" չկան այստեղ,յուրաքանչյուրն էլ հազար անգամ փոշմանում է,որ գնացել է այդ քայլին,եկել է Եվրոպա:Եվ երևի ճիշտը այն կլիներ,որ միանգամից հետ վերադառնայինք,բայց դե հասկանալի է մենք հայերս սովոր ենք,ամեն ինչին դժվարությամբ հասնենք:Եվ այդպես անցնելով տարիներն մարդիկ չեն զգում են,որ այնքան են հարմարվել տվյալ երկրին (ունեն մշտական աշխատանք,տուն,երեխաներն չեն կարողանում գրեն և կարդան հայերեն և այլ գործոններ) և կանգնում են փաստի առջև,էլ ուր գնան Հայաստան,նամանավանդ որ Հայաստանի մասին միայն վատն են խոսում,նկատի ունեմ այն անօրինակություններն,որ տիրում է Հայաստանում:
Թեկուզև շատ հարցեր կա,որ իրականում կարելի է մեղադրել արտագաղթած հայերին,կոնկրետ այն ծնողներին, ովքեր չեն պայքարում,որ իրենց երեխաներն խոսեն հայերեն,էլ չեմ ասում գրել կարդալ իմանան:Նաև այն ծնողներին,որոնք գերադասում են,որ իրենց երեխաներն ամուսնանան այլազգիների հետ:Եվ ցավով նշեմ,որ այդ երկու երևույթն էլ սովորական է դարձել այսօր Եվրոպայում:
Ամեն դեպքում վերջացնեմ,ընթացքում նորից կգրեմ:Ես կխնդրեի,որ հնարավորինս չափ գրեիք այն ամենի մասին մասին թե ինչ է կատարվում Հայաստանում:Ինչպես նաև ինչ Է կատարվում Ռուսաստանում,Եվրոպայում և Ամերիկայում,ինչ են մտածում մեր հայրենակիցներն:

Թերությունից չեն փախչում,բայց իրոք նման թեմաները այստեղ պետք է միայն հայերեն լինեն:



Մարդու արարքների համար առաջին հերթին պատասխանատու է հենց ինքը` իր ու իր արյան առաջ,նամանավանդ այս թեմայի առաջ:Ես հասկանում եմ,որ ավելի հեշտ է մեղադրել ու արդարացում գտնել պատճառաբանելով իշխանություններին,բայց դրանից եկեք մի կախվեք,դա կարող է միայն նախադրյալ ստեղծել,որ հայը նստած իր տանը ,մտածի արտագաղթի մասին,միայն նախադրյալ,բայց ոչ հիմք,որ թողնեն գնան:Եթե դու ամուր ես ,կայուն,հավատացեք որ շատ հեշտ է այդ նախադրյալի դեմն առնել,հենց ներսից պայքարիր իշխանությունների դեմ,եթե նրանց աշխատանքը կամ խժռելու չափը չի գոհեցնում քեզ,ոչ թե ...



Քիչ չէ թեման բացել ես,դեռ հարցիդ պատասխան ես տվել,այն ծաղկեցրել ու սպասում ես բերքահավաքի:
Արդեն ետ չեն դառնալու... օ.դեհ, եթե մեկ արտագաղթող դրա մասին ոչ թե ամաչի ու վախենա արտասանել,այլ նաև հրապարակի էստեղ,էլ ինչո՞ւ պետք է ետ գան: Դրսից եկող գումարը միայն վնասում է ներսի ապրողին... Հայաստան ջան,եթե դու այսօր ՀՀ ում չես,դրանից չի տուժում և ոչ մի իշխանավոր ,ինձանից լավ գիտես,բա էլ ներիր ինչո՞ւ քո վերադարձի մասին պետք է մտածի ինչ-որ կառլեոնիկ:Դրանից տուժում ես ինքդ,քո հոգին,քո սերունդը,ուրեմն հարգելիս նախ ինքդ մտածիր դրա մասին:Չեմ ուզում տպավորություն ստեղծվի ,թե պաշտում եմ մեր իշխանավորներին,(պաշտելու կամ գոնե հարգանքի համար իրենք գոնե մի պստլիկ հատկություն չունեն ցավոք...),ուղղակի հասկացեք չեմ ուզում անտեսեք ձեր Եսը,Ձեր գերմարդությունը,ամեն մի հայ կարող է լինել մարդ,գերմարդ, ու ինքն էլ իր երջանկությունը կառուցի հենց իր հողում,իրոք կարող է...




Ինքս մեր սփյուռքահայերի համար մեկ մոմ վառում եմ,բայց ինչպես ասում են,երբ վառած մոմի մասին բարձրաձայնում ես,քո աղոթքը հոդս է ցնդում...հուսամ ոչ այս դեպքում:



Ինչո՞ւ թեման փչացրիր...

Ինչպես ասում են, ՀՀ ում մնալ դեռ չի նշանակում հայ լինել և ՀՀ ից դուրս դեռ չի նշանակում «դավաճան» դառնալ,մեր էլիտան ներսի նման է`քաղքենի,հոտած,այլասերված...

[font="Sylfaen"][/font]




Շատերը կզարմանային,որ առաջինը Ես չլինեի արձագանքողը,երևի սա էլ իմ թերությունն է,այսքան ցավալի ու սրտացավ ընդունել «Արտագաղթ» ոչ միայն բառը,այլ նաև երևույթը...

Ի՞նչ է կատավրում ՀՀ ում,դեհ մեզնից լավ կարծես գիտեք:Հայաստանում հիմա կան մարդիկ,ովքեր երկիրը շալակած են տանում,սողում են նաև էնպիսինները,որոնք ելել են շալակն երկրի...

ՀՀ փոքր երկիր է,ոչ միայն տարածքով այլ նաև իր քաղաքացիական ենթագիտագցությամբ,չկա ձևավորված քաղաքականություն,որը գործի ի շահ երկրի,այլ ոչ թե իր յոթ պորտի,չկա առողջ հասարակություն,չկան բարի մարդիկ,բայց..

Կա Հայ ու եղել է Հայ,որի ներսում առաջնայինը եղել է իր երկիրը,իր արյունը ,իր հողը:

Այդ հայը չկարծեք Ես եմ,շուտով գո՞ւցե ինքս որոշ ժամանակով լքեմ ՀՀ (չհեռանամ,այլ լքեմ,քանի որ Ես եմ ընտրում այդ ու հնարավորություն ունեմ հաստատ դա նաև չնըտրելու,ուրեմն եթե ընտրում եմ գնալը,նշանակում է Ես լքում եմ...)

Այդ հայը միասնական մի ուժ է,..այստեղ գովազդ չի լիենլու մի պատրաստվեք սուրճ պատրաստելու,ոչ էլ ինչ-որ քաղաքական ուժի անուն եմ տպելու..

Այդ հայը Դու ես,նա է,քո կողքինն է,վերջապես քո ներսի հույսն է...

Ամեն ինչին եթե կա սկիզբ,կա նաև վերջ:

Ճիշտ կանես,որ հենց այստեղ տպես նոր բառ`ՎԵՐԱԴԱՌՆԱԼՈՒ եմ

հ.գ. դեռ փիլոյելու եմ,չկարծեք այսքանն էր:

Ոչ-ոքին չեմ էլ փորձում նեղացնել :

Հեղինե ջան ինչքանով տեղյակ եմ դու էլ Հայաստանում չես, միթե սխալվում եմ?

Եթե անկեղծ ենք ուրեմն եկեք մինչև վերջ լինենք անկեղծ.
Իսկ ուրիշի անունից խոսելը այնքան էլ ճիշտ չի, քանի որ կամա թե ակամա մենք լքելն ենք ընտրել. Համենայն դեպս առաժմ այդպես է

եթե ինչ-որ մեկը փորձել է ուրիշի անունից խոսել.եկեք խմբովի թքենք վրան (հա անկիրթ ու չոբան եմ)

Ինչքանով տեղյակ չես, ՀՀ ից դուրս չեմ եղել երբեք,կարող եմ ասել ցավոք,քանի որ ճանապարհորդությունը և ուրիշ երկրի մշակույթն ու առօրյան ուսումասիրելը իմ երազանքներից է
Ես որքան հիշում եմ,մի ժամանակ քեզ ՊՄ եմ գրել,թե որտեղ եմ ապրել ու ապրում եմ,ինչպես կարծում էի,իրոք այդ ՊՄ ը ձևի նման բան էր քո համար:
այո,ընդհանուրում,վերջնական արդյունքում իրոք միշտ ընտրվել է լքել...

Հեղինե ջան,ես շատ ուրախ եմ,որ Դու արձագանքեցիր այդ թեմային:Թեկուզև կշտամբանքներտ իմ հասցեին հիմնականում անտեղի էր,թեկուզև շատ գովելի է:
Հեղինե նախ և առաջինը,այդ թեմա բացելով,ինչպես նաև չունենալով Ձեր նման գրելու շնորհք,որը նույնպես գովելի է,ինձ համար անհրաժեշտ էր,որ մարդիկ ամենակարևորը ուշադրություն դարձնեն այդ թեմային:Եվ նոր միայն դրանից հետո հնարավոր կլինի անցնել առաջ,մինչև հետ վերադարձ Հայաստան:
Հեղինե ջան Դու ինձ չես ճանաչում,թեկուզ եթե ուշադրություն դարձրաց լինեիր իմ շատ փոստերին,կարդացած կլինեիր,որ իմ միակ երազանքն Հայաստան վերադառնալ Է և ես վստահ ասում եմ,որ վերադարնալու եմ մեկ կամ երկու տարի հետո:Հայաստանում են իմ ծնողներս,եղբայրս,քույրս և իմ բոլոր հարազատներս:
Հեղինե Դու Հայաստանում դԺվար թե պատկերացնես ինչ է կատարվում այստեղ,դա պետք է տեսնել սեփական աչքերով,այդ ցավն զգալ ամեն րոպե:Դառն իրականություն ասելը,չի նշանակում,որ պետք է ամաչես կամ վախենաս:Եթե բոլորը ամաչեն ու վախենան ասեն,այդպես էլ չի իմացվի իրականությունը,թե ինչ ահավոր երևույթի առջև ենք կանգնած մենք:Երբ ես այստեղ ասում եմ,որ հետ եմ վերադառնալու Հայաստան,իրականում ամոթ է ասել,բայց 90% իմ հայ ծանոթներն,ինձ դնում են անլուրջ մարդու տեղ,որ ես հեռուն չեմ նայում,չեմ մտածում իմ երեխաների ապագայի մասին:Բայց հակառակ բոլորին,երբ պատկերացնում եմ,որ իմ երեխաներս պետք է մնան այս երկրում,դա է ինձ սարսափեցնում:
Եթե մոտ ութ, տաս տարի արաջ մարդիկ լքում էին Հայաստանը,բայց գիտակցելով որ դա ժամանակավոր է,իսկ այժմ դա անում են գիտակցորեն,այ դա է իրականությունը:Եվ փոխանակ ջանք չխնայեն իրենց հարազատներին հետ վերադարձնեն,իրենք են բռնում այդ ուղղին:
Ամեն դեպքում այդքանով վերջացնեմ,դեռ շատ կխոսանք:

нифига не видать... все на армянском, а у меня армянские буквы не видны...

Եթե վիրավորել եմ ներիր,հաստատ նման մտադրություն չեմ ունեցել,գո՞ւցե կոպիտ է եղել գրառումս,բայց Ես պատասխանատու եմ իմ բոլոր խոսքերի համար,նշիր մեկ կշտամբանք:Ես ընդհանուր եմ ասել ամեն բան,գուցե շեշտել Դու,բայց դու-ն բոլոր կարդացողներն են:)



Ես շնորհակալ եմ թեման բացելու համար, հավատա բոլորն էլ ուշադրություն են դարձնելու,գո՞ւցե նույնիսկ այս բառը կարդալիս մեկ բան ներսից ձայնի...



Ցավոք չեմ ճանաչում,բոլոր հայորդիներին ճանաչելը միայն բախտ կլիներ
իրոք Ես երբեք և ոչ մի գրառում չեմ կարդացել,եթե միայն պատասխանելու բան չեմ ունեցել,ժամանակին Ես ակտիվ մասնակիցներից էի ֆորումի,բայց հիմա ինչ-ինչ պատճառներով շատ քիչ եմ լինում ֆորումում:Դա միայն ինձ ուրախացրեց,խոսքերիդ մեջ հաստատակամություն եմ տեսնում ու իրոք անչափ ուրախ եմ ,որ վերադառնալու ես,գո՞ւցե աղուհացով դիմավորողներից մեկը Ես լինե՞մ




Հայաստան ջան , ՀԾԲ շատ ունեմ արտերկրում,քաջատեղյակ եմ ամեն բանին,սկսած բանտերի 85% հայերից,մինչև արվեստագետ հայերի խմբերից:Սեփական մաշկի վրա զգալը իհարկե ավելի ճիշտ պատասխան կտար ինձ,թե՞ ինչու այսքանի հետո դեռ չեն վերադառնում,բայց ահա ընկերուհիս,որը ամուսնացած,ընտանիք ու հարազատներ ունի ԱՄՆ,ինքն էլ 10 տարի է այնտեղ է,այս թեմադ կարդալուց հետո ասեց.
-Հեղ ,ասա ամաչում են ետ գան,քանի որ եկածների 99% այստեղ ավելի ծուտ ապրում են անբուն կենդանու պես,քան `շփոթված մարդու...
Իրոք հայերից շատերը վերադառնալու համար նույնիսկ ինքնաթիռի տոմս չեն կարող սեփական ուժերով ձեռք բերել,ուր մնաց գան և բան ունենան պարծենալու...
Ամաչելու համար սխալ ես հասկացել,ոչ թե ամաչել է պետք ,որ դրսում են,այլ ամաչել,որ իրենք են ընտրել դրսում լինելու փաստը:
դեհ ես էլ վերջացնեմ,շատ այսօր ձանձրացրի,համենայն դեպս կիսատ է ,թե ասելիքս,թե գործնեությունս,թե լսելիքս:)
լավ եղեք

Heghine jan kneres,vor hima chem grum,bayc aysor ampayman ksharunakem:

Հեղինե ջան,այն փաստը,որ այդ թեմային ուշադրություն դարձնողներ չկա ընդհանուր առմամբ,թեկուզև ֆորումի մասնիկիցների մեծամասնությունը ապրում է արտերկրներում,դա արդեն ցավ է պատճառում:Որ մարդիկ անտարբեր են այդ հարցում,բայց չէ որ դա, իմ կարծիքով հայ ժողովուրդի ամենամեծ պրոբլեմներից է:Կամ էլ երևի պատճառն այն է,որ թեման բացել եմ հայերեն լեզվով,բայց ինչ արած, հո չենք ուրախացնելու մեր թշնամիներին,որ կարողանան կարդան մեր պրոբլեմների մասին:
Ընդհանուր առմամբ եթե համեմատես հայ ազգին ուրիշ ազգերի հետ,որոնք ապրում են տվյալ երկրում:Մենք իրականում գովելի ազգ ենք (չհաշված մի 5,10 % թափթփուկների),խելացի,աշխատասեր:Բայց ցավոք սրտի մարդիկ հնարավորություն չեն ունենում ցույց տալ իրենց խելքը,կամ զարմացնեն իրենց աշխատասիրությամբ:Իսկ որպեսզի հասնեն այդ կարգավիճակին,անցնում է շատ երկար տարիներ,իսկ ժամանակը անում է իրենը:Մենք հայերս կարծես ուրիշներից ավելի շատ ձգտում ունենք լավ ապրելու և այդ մոլուցքով տարված չենք զգում,որ կտրվում ենք մեր արմատներից,մեր հայրենիքից,մեր հարազատներից:
Հեղինե ջան ինձ թվում է,որ ընկերուհուրիդ հնարավորություն կունենա կարդալու և ցանկալի կլիներ ,որ նա նույնպես մասնակցեր:Որ ընդհանրապես ինչ կապ ունի այդ արտահայտությունը"ամաչում են թող հետ գան",թե որ այդ թեման բացել եմ,ուրեմն ապրում եմ "անբուն կենդանու պես" և ոչ էլ կարծեմ շփոթված մարդու նմանություն ունեմ:Հարցը ամանչելը չի,որ պետք է պատճառ լինի վերադառնալուն,հարցը նրանում է,որ կանցնի ևս 50 տարի,այդ նոր արտագաղթաց հայերի սերունդների մեծամասնությունը,բացի հայկական ազգանուններից,ուրիշ ոչինչ հայկական չի մնա:Իսկ պարծենալ կարող ես քո ծնողների մոտ,քեզ իսկապես հարազատ մարդկանց մոտ,որ դու վերջապես ուժ գտար և վերադարձար Հայաստան,իրենց մոտ:Եվ ոչ թե զարմացնես ուրիշներին քո ֆինանսական հաջողություններով:
Չեմ իմանում,մտքերս ամբողջովին խառնվում է Հեղինե ջան,կշարունակեմ հետո:

QUOTE

Հեղինե ջան,այն փաստը,որ այդ թեմային ուշադրություն դարձնողներ չկա ընդհանուր առմամբ,թեկուզև ֆորումի մասնիկիցների մեծամասնությունը ապրում է արտերկրներում,դա արդեն ցավ է պատճառում:Որ մարդիկ անտարբեր են այդ հարցում,բայց չէ որ դա, իմ կարծիքով հայ ժողովուրդի ամենամեծ պրոբլեմներից է:

Հայաստան ջան,մի քանի օրում կարդացել են թեման 122 մարդ,եթե հավանականության տեսությունը գործի դնենք, ասենք 122*62/45,3#-47 կստացվի 101 % -ով 50 մարդ կարդացել է հաստատ:Նրանք ուղղակի ասելու են այն` ինչ դու գիտես,նրանք էլ ինձ նման չեն հասկանում,ի՞նչ գործ ունեն մի հասարակության մեջ,որտեղ իրենց կարող են արհամարհել,քարկոծել կամ նորմալ քաղաքացու տեղ դնել,ախր ի՞նչ պատասխանեն,ասեն` այստեղ նորմալ հարկային դաշտ կա,կա ոչ միայն գրված,այլ նաև բոլորի համար հավասար գործող`օրենքներ,չկան հատուկ սոց խավեր,իսկ եթե կան էլ դրանց տարբերությունից մարդ չի դողում,ոչ էլ ողբում է....բլա բլա...

Անտարբեր չեն կարծում եմ,պարզապես հոգնել են անտեղի խոսելուց կամ անտեղի լսելուց:Շուրջ 20 տարի ՀՀ այս հարցում դոփել է նույն ճահճում,գո՞ւցե խորտակվել նաև...

QUOTE

Կամ էլ երևի պատճառն այն է,որ թեման բացել եմ հայերեն լեզվով,բայց ինչ արած, հո չենք ուրախացնելու մեր թշնամիներին,որ կարողանան կարդան մեր պրոբլեմների մասին:

Թշնամիները քեզնից լավ գիտեն քո խնդիրների մասին:Իսկ ոչ հայերենի համար,զարմանում եմ ինչպե՞ս կարելի է լուրջ ու զուտ հայեցի խնդիրների մասին խոսել այլ լեզվով:

QUOTE

Ընդհանուր առմամբ եթե համեմատես հայ ազգին ուրիշ ազգերի հետ,որոնք ապրում են տվյալ երկրում:Մենք իրականում գովելի ազգ ենք (չհաշված մի 5,10 % թափթփուկների),խելացի,աշխատասեր:

Գովե՞լի,մենք Աստվածային ազգ ենք,այն ինչ կա մեր ներսում,մեր հոգում,ծատ ազգեր դրա համար նույնիսկ հզորացել ու կործանվել են:Պարզապես մենք չգիտենք ինքներս մեզ:

QUOTE

Բայց ցավոք սրտի մարդիկ հնարավորություն չեն ունենում ցույց տալ իրենց խելքը,կամ զարմացնեն իրենց աշխատասիրությամբ:Իսկ որպեսզի հասնեն այդ կարգավիճակին,անցնում է շատ երկար տարիներ,իսկ ժամանակը անում է իրենը:Մենք հայերս կարծես ուրիշներից ավելի շատ ձգտում ունենք լավ ապրելու և այդ մոլուցքով տարված չենք զգում,որ կտրվում ենք մեր արմատներից,մեր հայրենիքից,մեր հարազատներից:

Ամեն մարդ ամեն պահ հնարավորություն ունի լավ բան անելու,իսկ լավ բան անելը արդեն մարդկային է,մեզ մոտ դա գերմարդկություն կլինի,քանի որ մենք լավ բան անելիս հաստատ հրաշքներ կերկնենք:Ես գո՞ւցե շատ եմ պաշտում սեփական արյունս ,բայց հաստատ իմ մոտ այն հիվանդագին չէ,Ես հավատում եմ մեր ներսի ուժին ու կրակին:Մենք ոչ թե շատ ենք ձգտում լավ ապրել,այլ մենք անցնում ենք այդ սահամնը լա՞վ ա