Sign in to follow this  
Followers 0
shun

Կուսկոմգրողշինը Կուսաստանի գաղափարախո&#1

4 posts in this topic

Հատված Ճանապարհ դեպի Կուսաստան – Թուղթ Բ. գրքից

Նյութ` Հայոց լեզու և գրականություն / Հայաստանի գրողների միություն

Կուսաստանում կա համբավավոր գրողների միություն, կոչվում է Կուսկոմգրողշին: Կուսկոմգրողշինը Կուսաստանի գաղափարախոսական վերնաշենքը կառուցող ծխնելույզ քաշողների հիմնարկ է: Կուսկոմգրողշինի ուզն է իշխան Հաճի Աբդուլլահ Համիդօղլուն, գրչանվամբ` Աբդուլլահ Րուհուլլահը: Հաճի Աբդուլլահ Րուհուլլահի հատուկ հրավերով Կուսկոմգրողշինի անդամ ընծայվում են յոթանասունն անց, յոթանասուն ստանյան մրցանակ ծպպացրած խոշորահամբավ ու վաստակահոգն գրողները` Աստծու բարեբանները: Հաճին մշտնջենական փառքով է պսակում աստվածահմա գրողներին, հալածում աղճկորդիներին` Խոթիչի աղարծի թշնամիներին: Խռխռում անեղ անեծքներ: Կեցցե՛ հավածին ու անվախճան թագավորությունը: Անկցի՛ պրոլետարների խաժամուժը:

Մրցանակները բաշխում են Աստված ու նրա բեմբասաց Աբդուլլահ Րուհուլլահը` զուգավար: Մրցանակ ստանում են գրողները, որ աստվածային երեք գոյականների շուրջ մի-մի ,ես եմ են տնկում:

Ես Հայաստանն եմ:

Ես Արարատն եմ:

Ես Ցեղասպանությունն եմ:

Անշուշտ, առանց մոռանալու այս եռաբանության հարատուտը.

Ես Խոթիչի հավատարիմ ծառան եմ:

Ծառանե՛ր, հնազա՛նդ եղեք ձեր տերերին:

Հաճի Աբդուլլահ Րուհուլլահը տիվ ու գիշեր զռնչում է. Կուսաստանցի գրողը պարտի փառաբանե՛լ Կուսաստանը: Աստվածային քարոզչությունը հի՛մքն է Մե՜ր ազգայի՛ն քաղաքականության: Անկցի՛ շնիզմը: Մա՛հ Սատանայի էմիսարներին:

Հաճի Աբդուլլահ Րուհուլլահը փոխարինեց ընկեր Արևշատ Արևշատյանին, հորժամ վերջինս Բարձր դռան հրավերով Երկնակալի ձեռքերի մեջ հոգին ավանդեց: Աստված հոգին լուսավորե: Հաճի Աբդուլլահ Րուհուլլահի փաղանգում կան աներկ որեր, որ Ստալին պապիկի մահից առաջ վեց բառ էին գրել, իսկ Աստծու օրոք ավելացրին աստվածային յոթներորդը: Հրդեհը որոց գրած վեց բառերը կլանել է, մնացել է սոսկ յոթներորդը` Աստված բառը: Սրանք մշակում են Կուսաստանի գիր հարամանելու քաղաքականությունը, խորացնում մեռելների պաշտամունքը:

Կուսկոմգրողշինն ունի արտգործ բաժանմունք, որի գործը մեռելների քարոզչությունն է: Կոչվում է Դագաղգիրգործ: Դագաղգիրգործի նախարարը` մեծ արվեստաբան, խորախոր կուսաբան, երկնակոխ մեռելաբան ու մեծնմեծ ամենաբան մառադեմ Այաթոլլահ Մոնթազերին, որը Ստալին պապիկի մահից առաջ վեց բառ էր գրել, բայց հրդեհը կլանել էր աշխատանքը նրա, Դժոխք ժամանելով, մի օր ինձ հեռաձայնեց.

— Ո՜վ դու լպիրշ, քո գիրքը չե՜ն կարդալու Կուսաստանում, դու ձախողվա՜ծ գրող ես, քո գիրքը ձախողվա՜ծ գիրք է. չհանդգնե՛ս հանկարծ որևէ լեզվով թարգմանել:

— Հրամանդ ի կատա՜ր, տե՜ր իմ:

Կուսկոմգրողշինի քերովբեք մինչև ծայր սանձավարվում են հպարգելքներով: Կեղծիքն աղաղակում է գրականության և արվեստի մեջ: Որոնց շարակի մեջ են տեղավորել, կնքել բերանը: Ներսից նայող մրջյունների համար ըղձական աշխարհ է, դրսից` տիեզերքի արարչական դաշտերից` անհմա մղեղ: Սեղմ կոշիկների, ճախ գլխարկների, նեհ պայուսակների, վերարկուների փաթեթի մեջ ժողխում են արարչական կենսուժի սովից: Գեղագիտության քողի տակ արտադրում են հախնթոր պատրանքներ` շփոթելով դրանք գրականության ու արվեստի հետ: Նրանց համահունչ կարկաչում է մթության մեջ այն վարար, Մեռելստան երկիր դրախտավայրը և աղմուկն իր արձակում անծայրածիր Երազստանի եթերով: Մեկուսացվում ու հալածվում են ժամանակի ոգին արտահայտող գրողները, մինչ մեռելապաշտներն արժանանում են գրավարձի, Սուրբ Երրորդություն և Մի Աստվածություն կուսակցության, ախտապուց մշակութային միությունների, կուսպուց հեռուստաժամերի ու Կալիպոռնիայի համալսարանի օրօրյա փառերգությանը:

Այսպես է գրվել պատմությունը Դրախտի:

Այս գիրքը, սիրելի ընթերցող, ոլորվում, ոլորվում, ոլորվում և շիփ-շիտակ մտնում է Հաճի Աբդուլլահ Րուհուլլահի ու նրա համհարզների հետույքները:

Աստծու:

Այսօր ճրագ մը մարեցավ Դրախտում:

Հեղինակի մասին հավելյալ տեղեկությունների համար այցելել`

Գրականության բաժին`

Արմեն ՄելիքեանՇՈՒՆ ՇԱՆ ՈՐԴԻ – (1963- ):

Այնտեղ հեղինակը պարբերաբար զետեղելու է իր «Գործք Շնաց կամ Ճանապարհ դեպի Կուսաստան» եռապատումից որոշ հատվածներ, կենսագրական տեղեկություններ, հարցազրույցներ, իր երկերի հրատարակության վերաբերող տեղեկություններ, իր գրականության մասին արտահայտված կարծիքներ և այլ նյութեր:

Share this post


Link to post
Share on other sites

VIRGINHACKSCREW, WRITERS' UNION OF VIRGINSTAN

It behooves me already to write you about Virginhackscrew, the renowned writers’ union of Virginstan.

Virginhackscrew is an institution of chimney smokers engaged in constructing Virginstan’s ideological superstructure. The union’s matchmaker is the prince Haji Abdullah Hamidoghlu. Nom de plume: Abdullah Ruhullah. It is by Ruhullah’s special invitation that the honor of membership into Virginhackscrew is bestowed upon an elite assemblage of eminent and proliferous scribblers, tributaries of God, as long as they are well past seventy and have scraped seventy prizes of the stanski varietal. Haji endows the God-charmed penmen with eternal glory, persecutes the children of whores, jejune enemies of the Thruster, heaps growling damnation. Long live the supernal and amaranthine kingdom! Death to the rabble of the proletariat!

Prizes are distributed jointly by God and his orator, Ruhullah. The awards are given to those scribes who plant the “I am” narthex before each of the three godic nouns.

I am Armenia.

I am Ararat.

I am the Genocide.

Naturally forgetting not the hindquarters of the above trilogy:

I am the loyal servant of the Thruster.

Servants, obedient be to thy suzerains!

Haji Abdullah Ruhullah whinnies day and nox: “The Virginstani author is bound to glorify Virginstan. Godic propaganda is the foundation of our national politics. Death to dogism! Death to the emissaries of Satan!”

Haji Abdullah Ruhullah succeeded comrade Plentyhelios Plentyheliossen, when the latter, at the invitation of the Supreme Gate, gave up the ghost in the hands of the Heavenliege. May God illumine his soul. Within Haji Abdullah Ruhullah’s phalanx are found opusless entities who prior to the quietus of Papa Stalin had written a grand total of six words, to which they added, in the time of God, the seventh godic vocable. As those six words have been consumed by fire, now there remains only the seventh, the word God. Said penmen now cultivate Virginstan’s literature-fabrication policy, thereby deepening the worship of the dead.

Virginhackscrew has also instituted a foreign-affairs wing, whose function is the boosterism of the dead. Nomenclature: Coffinlettersdepot. Most capably led by illustrious art specialist, penetrating virginologist, heaven-immersed necrologist, august everythingologist, and vinegar-visaged Ayatollah Montazeri, who prior to the demise of Papa Stalin had farted six words, which oeuvre had thenceforth been gutted by fire. One day, following his arrival in Hell, Herr Montazeri got me on the blower.

“Oh you pathetic dastard, not a soul will read your book. You’re a failed writer! And your book is a flop! Don’t you dare contemplate having it translated into another tongue!”

“Thy wish is my command, melord!

The cherubim of Virginhackscrew are to the hilt reined in by taboos. Have neatly been arrayed in a puxos, their traps sealed with wax. Hypocrisy screams in literature as in art. For the ants inside, it’s a beauteous world; for anyone looking in, from the cosmic fields of creation, a ghastly nullity. Stuffed into a parcel of tight shoes, wide hats, leaden bags and mantles, they starve of the creative vitalforce. Huddled behind the pall of esthetics, produce platitudinous chimeras, confusing them with literature and art. Cackling unirhythmically with them, in that overflowing darkness, is Necrostan itself, land empyrean, which duly catapults its din across the ether of a sprawling Dreamstan. Quarantined and hounded are the writers who evince the spirit of the time while the necrophiliacs are rewarded with honoraria, with the daily extolment of the Holy Trinity and Monodivinity Party, sundry disease-ridden cultural associations, and virginpussied television programs.

Thus has been written the history of Paradise.

This volume, beloved reader, coils and curves, coils and curves, and rams directly into the anuses of Haji Abdullah Ruhullah and his 400 adjutants.

And God.

Today a light was extinguished in Paradise.

http://forum.hayastan.com/index.php?showto...200#entry922699

Share this post


Link to post
Share on other sites

Հայաստանի գրողների միության ԿԳԲ-ական ընտրություններ և… մի քանի գրողների ընդվզումը:

KGB-orchestrated fraud in Armenian Writers’ Union Elections… some writers outraged.

Արմեն Մելիքյան

Վտարանդի հայ գրող

http://www.youtube.com/watch?v=a8xi1Ll0WSc

Edited by shun

Share this post


Link to post
Share on other sites

U.S. Author Calls Genocide Centennial “A Farce.” Calls Armenians “Moral Degenerates,” Armenian Writers “Swine and Whores”


 


 


Los Angeles (February 24, 2015)--Merely 60 days before the worldwide commemoration events of the Armenian Genocide centennial, and after a decade of persecution and ostracism, American writer Armen Melikian renounces all ties to the Armenian nation, culture, literature, and identity. 


 


In a statement posted on his blog recently, Melikian expressed dismay with “the innate inability” of even closest friends from Armenia (save two fellow writers who were themselves exiled) “to register an iota of human emotion and revolt.” Rather, “Armenians, at best, treat an author’s odyssey as entertainment, if not for ridicule, finding myriad reasons to criticize the author or giving high-minded advice even in his most critical moments, without a single thought of revolt against those responsible for his plight.”


 


While Melikian’s work carries universal overtones, at its core is the conflict between national and diasporan or stateless identities. Melikian categorically rejects all existing modes of Armenian national and religious identity, probing into fresh philosophical and existential vistas. “Ten million inborn hypocrites commemorating the centennial of the massacre of Armenian writers are themselves complicit in the destruction of several of its present writers disagreeing with their religious lunacies and hypocritical mores,” Melikian elaborates. “The centennial commemoration of the genocide (on the very day of the massacre of Armenian writers in Istanbul a hundred years ago) by a nation not only conniving to bury the facts of exile of several present-day Armenian writers but in many cases encouraging it is not only a farce, it is an insult. A mockery of all authors and voices of conscience worldwide, and a travesty of human rights. A slap in the face of literature. The commemoration committee is a junta that has hijacked the history of Armenian writers, cherry-picking episodes for propaganda.”


 


“Such a society of frauds is unworthy of any writing or attention . . . All Armenian authors keeping public silence on the issue of exile and participating in the commemoration in the absence of these exiled authors are swine and whores,” Melikian adds. “Every Armenian participating in the commemoration event and, in fact, every Armenian visiting Armenia or living in Armenia (knowing that there are exiled writers who are deprived of this inalienable right) is a moral degenerate and a thief of the rights of their compatriots in exile.” Among the exiled is the French-Armenian author Alexandre Varbedian who was refused entry to Armenia two years ago and was sent back to France after spending three days in confinement at Armenia’s capital Yerevan airport.


 


Melikian repatriated to Armenia in 2002 from the United States and for two years studied the Armenian epic tradition. He also compiled his observations on post-Soviet Armenian society which provided the raw material for his epistolary novel, Journey to Virginland, which won eleven awards in the United States after its release in 2011. Melikian’s manuscripts were obtained by the National Security Service (formerly the KGB) triggering his effective exile from Armenia. His wife was interrogated at the headquarters of the NSS and was threatened with prosecution for “treason against Armenia” should she fail to cooperate—and threatened with assassination by a member of the interrogating team should she continue her newspaper column where she had recently introduced Melikian’s literary work. The newspaper offices were swarmed by a group of religious fanatics “to slaughter her” the day of publication of an interview with Melikian, followed by an NSS officer who threatened to shut down the newspaper. The NSS also invaded the premises of the National Public Radio of Armenia with the purpose to arrest a prominent journalist minutes before the scheduled broadcast of his program on Melikian’s work. Armenia's Writers' Union officially denied the existence of such an Armenian writer in a public response by its president.


 


After a decade of unabated persecution and national ostracism accompanied with several hundred assassination threats (including publicly by high-ranking government officials, not to mention thousands of instances of criminal harassment, mayhem threats, libel, public derision, sabotage, boycott) incited largely by the Armenian Church (in cahoots with the NSS)—and condoned through a conspiracy of silence by Armenian political and cultural institutions worldwide, as well as so-called “human rights” and literary organizations—Melikian renounced all ties to the Armenian nation, culture, literature, language, and identity. 


 


Claiming irretrievable financial destruction and medical damage from his persecution, the author explained that “anyone possessed of a conscience, regardless of their personal views toward patriotism or religious identity, cannot in good faith continue to wear the mantle of national identity so long as that very nation continues to demonize and suppress its very same authors—authors who by their very purpose must be charged with the task of free and full expression of thought without fear of censure or reproach—for what they deem inappropriate or hazardous expressions of thought. If the church and state apparatuses cannot evolve to accommodate diametrically opposite viewpoints, then they are in no business of calling themselves a nation or a culture. There is no difference whatsoever between them and those who committed the genocide of 1915.”


 


Melikian holds a Master’s in International Relations from American University, Washington, D.C. He has also studied mathematics at Harvard and elsewhere, and was admitted by the Mathematical Institute of Oxford University. However, he eventually abandoned both politics and mathematics in favor of literature and dedicated his life to writing. 


 


Melikian has been described as “one of those rare thinkers whose intensity of passion matches their sharp wit and intellect. His poignant observations take to task the core tenets of meta-ideologies and jockeying civilizations, helping to discard layer after layer of entrenched misinformation and dogma.”


 


Melikian brings a fresh, prodigiously layered voice to contemporary literature, not only expanding the boundaries of the novelistic endeavor as an artistic medium per se, but infusing it with extraordinary urgency and relevance in terms of sociopolitical, cultural, religious, and philosophical thought as well as mythological exegesis.


 


Given its prescient vision of the shape of things to come, Melikian’s novel has been compared by critics to some of the masterpieces of contemporary literature, among them the politically explosive works of George Orwell, Samuel Beckett, and Ernst Junger. It has also been compared to Gurdjieff’s Beelzebub’s Tales to His Grandson, and even to the Book of Revelation.


 


http://www.journeytovirginland.com


Edited by shun

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0