Jump to content

Հայոց Լեզո&#141


Recommended Posts

Ստեմար( Ստեփան Մարգարյա՞ն),

եթե «Մատյան գունդ», ապա՝ տղամարդ, իսկ երբ գործը հասնում է մահապարտներին՝ կինը կա ու կա... :)

Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
Ստեմար( Ստեփան Մարգարյա՞ն),

Չէ, հակառակը: :)

երբ գործը հասնում է մահապարտներին՝ կինը կա ու կա...

ՍԱՍ, էս մասը լավ չհասկացա:

Link to post
Share on other sites
  • 7 months later...

ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈւ

Դու մեր մեծ երթի գավազանակիր

Եվ մեր պատմության մեծագու՜յն դիվան,

Մեր ազնըվության գովասանագիր,

Մեր մտքի պահեստ, հոգու օթեւան:

Անցյալին պարզված դու մեր լսափող,

Եվ մեր խոսափող՝ գալիքին ուղղված:

Դու մեր սրբություն՝ կնքված Մեսրոպով,

Նարեկացիով օծված ու յուղված:

Դաժան դարերի ամե՛ն մի ժամին

Շա՜տ բան է խլել մեզնից թշնամին:

Բարդելով վերքին վերք ու անարգանք,

Հեծության վրա մի նոր հեծություն՝

Խլել է մեզնից հանգիստ ու հարգանք,

Խլել է մեզնից փառք ու մեծություն,

Խլել է կյանքը մեր եւ... կյա՜նքից էլ թանկ՝

Մեր հո՛ղը, հո՛ղը,

Մեր սուրբ հայրենի՜ն:

Շա՜տ բանից է զրկել մեզ վայրենին:

Մեր կերած հացին քսել է նա ժա՛նգ,

Բայց եւ...դարավոր բնիկ վայրերի

Կորըստի լեղի կարո՜տն է քսել,

Մեր խումին խառնել մեր սուրբ մայրերի

Արցու՛նքը, սակայն... եւ արյու՛նը սեւ,

Բայց մենք չենք զրկվել... մեր բերնի համից,

-Քաղցրացել ենք մենք...մեր քաղցր բառով,

Մեր հայրենահամ անուշ բարբառով:

Շա՜տ բանից է զրկել մեզ թշնամին:

Իր ձեռքով նա մեր ձեռքերն է հատել,

Հատել է ականջ ու ոտնաթաթեր,

Աչքեր է հանել դաշյունով իր սուր,

Կտրել է նաեւ արմատից լեզուն,

Եվ սակայն... իզու՜ր.

Չի՛ հատվել լեզուն,

Մնացել է նա՝ հատվե՜լով անգամ...

Քե՛զ՝ մեր հայկական եւ արամական,

Չկարողացան քեզ խլել մեզնից,

Ո՛չ խարդավանքով արամեական,

Ո՛չ բյուզանդական սիրով անազնիվ,

Ո՛չ Ահրիմանի ահեղ նետերով,

Ո՛չ Քրիստոսի մարդ-չմարդությամբ,

Ո՛չ Մուհամեդի ճմլիչ ոտերով,

Ո՜չ ճշմարտությամբ,

Ո՜չ էլ ստերով:

Չկարողացա՛ն քեզ մեզնից խլել:

Եվ պարզ է հիմա, հստակ ու որոշ,

Որ չե՜ն ել կարող քեզ մեզնից խլել,

Ինչպես չեն կարող խլել մի դրոշ,

Որ հազարամյա դաժան մարտերում

Փողփողացել է միշտ էլ...սրտերու՜մ:

Ո՛չ, քեզ ո՛չ մեկը կուլ տալ չի՜ կարող,

Ագահ կոկորդում դու խոր ես խրվում:

Ո՛չ, քեզ ո՛չ մեկը փուլ տալ չի՜ կարող,

Ինչպես երկինքը երբեք չի փլվում:

Չե՜ս խլվի երբեք,

Չե՜ս փլվի երբեք,

Ինչպես արյունից գու՛յնը չի խլվում...

Եվ ի՞նչ խաչագող դեռ պիտի հասնի,

Որ քեզ կամենա գողանալ մեզնից

(Մի՛ ասա «մեզնից», «աշխարհի՛ց» ասա).

Չէ՞ որ դու հիմա ոչ միայն լեզու,

Այլեւ մասու՜նք ես,

Մասու՜նք ես մի սուրբ,

Անկողոպտելի մասու՜նք սրբազան՝

Դարերի խորքից դարերին հասած:

Մասու՞նք: Ինչպե՞ս թե:Մասունքըս ո՜րն է:

Մասունքի տեղը տուփն է կամ հորն է:

Իսկ դու՝ դարավոր, բայց եւ առույգ ես,

Գիսավոր ծուխ ես, բայց եւ խարույկ ես,

Ինչքան պարզ՝ նույնքան ասպետական ես,

Շատերի մեջ ես, բայց պետական ես,

Եվ դրանով իսկ դու պետքական ես

Այն պետությանը, որ վաղը պիտի

Լուսնից ու Մարսից ինքն իրեն դիտի...

ՊԱՐՈւՅՐ ՍԵՎԱԿ

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...