Sign in to follow this  
Followers 0
Bidouille

Կետադրական սխալներ գրողների ստեղծագործ&#

13 posts in this topic

Համարվում է, որ գրողը իրավունք ունի կետադրական սխալ թույլ տալ (դրանք հիմնականում դիտավորյալ են արվում) բանաստեղծության մեջ: Անձամբ ես դեռ չեմ հանդիպել բանաստեղծության, որտեղ եթե, օրինակ, ստորակետի փոխարեն բութ լիներ (ինչը բխում է հայոց լեզվի կետադրական կանոններից), բանաստեղծության որակը կամ հանգավորումը կփոխվեր: Իմ կարծիքով գրողը (առավել ևս մեծ ու ճանաչված գրողը, որին կարդում են հազարներ) ոչ միայն իրավունք չունի լեզվական ու կետադրական սխալների, այլ պարտավոր է դրանք խստորեն պահպանել: Այլ կարծիքնե՞ր:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Իմ կարծիքով գրողը (առավել ևս մեծ ու ճանաչված գրողը, որին կարդում են հազարներ) ոչ միայն իրավունք չունի լեզվական ու կետադրական սխալների, այլ պարտավոր է դրանք խստորեն պահպանել: Այլ կարծիքնե՞ր:

Այլ կարծիք չի էլ կարող լինել: :) (իմ կարծիքով) :)

Քանզի հայտնի գրողը ընթերցողի համար ոչ միայն մտքերի աղբյուր է, այլ նաև լեզվի իմացության: Իզուր չէ, որ գործը մինչև գիրք դառնալը մանրազնին խմբագրվում է ու սրբագրվում:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Համարվում է, որ գրողը իրավունք ունի կետադրական սխալ թույլ տալ (դրանք հիմնականում դիտավորյալ են արվում) բանաստեղծության մեջ: Անձամբ ես դեռ չեմ հանդիպել բանաստեղծության, որտեղ եթե, օրինակ, ստորակետի փոխարեն բութ լիներ (ինչը բխում է հայոց լեզվի կետադրական կանոններից), բանաստեղծության որակը կամ հանգավորումը կփոխվեր: Իմ կարծիքով գրողը (առավել ևս մեծ ու ճանաչված գրողը, որին կարդում են հազարներ) ոչ միայն իրավունք չունի լեզվական ու կետադրական սխալների, այլ պարտավոր է դրանք խստորեն պահպանել: Այլ կարծիքնե՞ր:

Հետաքրքիր հարց է:

Մի կողմից կա վտանգ, որ ընթերցողները կպատճենեն գրողի սխալները, բայց, իմ կարծիքով, օրեցօր ավելի ժամանակակից դարձող գրականության մեջ կարելի է անտեսել որոշ կետադրական սխալներ:

Իհարկե եթե դրանք չեն բխում գրողի տգիտությունից, այլ եթե նա փոփոխված առոգանությամբ փորձում է ընթերցողի ուշադրությունը սեւեռել իր կարծիքով ավելի կարեւոր բաների վրա:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Հետաքրքիր հարց է:

Մի կողմից կա վտանգ, որ ընթերցողները կպատճենեն գրողի սխալները, բայց, իմ կարծիքով, օրեցօր ավելի ժամանակակից դարձող գրականության մեջ կարելի է անտեսել որոշ կետադրական սխալներ:

Իհարկե եթե դրանք չեն բխում գրողի տգիտությունից, այլ եթե նա փոփոխված առոգանությամբ փորձում է ընթերցողի ուշադրությունը սեւեռել իր կարծիքով ավելի կարեւոր բաների վրա:

Հարցը հենց դրան էլ վերաբերում է. արդյո՞ք «վտանգավոր» չէ անտեսել այդպիսի սխալները. չէ՞ որ գրողը հանդիսանում է գրական լեզվի փոխանցողը, հետևաբար առաջին հերթին նա պիտի հանդիսանա լեզուն անթերի պահողը: Կարծիքս շատ սուբյեկտիվ է, կարծում եմ՝ մեծամասնությունը կպնդի հակառակը:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Կետադրությունն իմ ամենաթույլ կողմն է եղել միշտ: (Հուսով եմ, ներողամիտ կլինեք՝ ես բանաստեղծ չեմ) :)

Բայց ինձ միշտ թվացել է, որ հայերենում կետադրության կանոններն այնքան խիստ չեն, ինչքան մյուս լեզուներում:

Share this post


Link to post
Share on other sites

արդյո՞ք «վտանգավոր» չէ անտեսել այդպիսի սխալները. չէ՞ որ գրողը հանդիսանում է գրական լեզվի փոխանցողը:

Գրողը առաջին հերթին իր զգացողությունների փոխանցողն է, ու ընդհանրապես, գրականությունը որևէ կոշտ կաղապարների մեջ դնել չի կարելի իմ կարծիքով: Կան գրողներ, որոնք ընդհանրապես հրաժարվում են կետադրական նշաններից, դա նրանց ընտրությունն է, նրանց կարծիքով ընթերցողին պետք չի պարտադրել կոնկրետ առոգանություն կետադրության միջոցով: Կան նաև բանաստեղծական այլ հնարքներ, որոնց օգտագործումը պարտադրում է հրաժարվել ընդունված կետադրությունից: Օրինակ`բանաստղծության մի տողի վերջին բառը միաժամանակ հանդիսանում է հաջորդ տողի առաջին բառը առանց կրկնվելու: Այս դեպքում, կախված նրանից, թե ստորակետը դրված է այդ բառից առաջ, թե հետո, կարող է փոխվել նախադասությունների իմաստը, հետևաբար անհրաժեշտ է լինում, ստորակետի փոխարեն այլ կետադրական նշաններ կիրառել, ասենք` գծիկ, կամ ընդհանրապես հրաժարվել կետադրելուց (այս հնարքը հաճախ է օգտագործել Մարին Ցվետաեվան):

Մի խոսքով, ես համամիտ եմ Lateralis-ի հետ.

"Մի կողմից կա վտանգ, որ ընթերցողները կպատճենեն գրողի սխալները, բայց, իմ կարծիքով, օրեցօր ավելի ժամանակակից դարձող գրականության մեջ կարելի է անտեսել որոշ կետադրական սխալներ:

Իհարկե եթե դրանք չեն բխում գրողի տգիտությունից, այլ եթե նա փոփոխված առոգանությամբ փորձում է ընթերցողի ուշադրությունը սեւեռել իր կարծիքով ավելի կարեւոր բաների վրա":

Share this post


Link to post
Share on other sites

Իսկապես, դժվարանում եմ միանշանակ պատասխան տալ:

Եկեք գտնենք մտածված կետադրական սխալներ պարունակող բանաստեղծություններ, ու փորձենք կարծիք կազմել օրինակների հիման վրա:

Մելիքը Երեւանում է, ոնց էլ չլինի` մի բան կգտնի: :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Կետադրությունն իմ ամենաթույլ կողմն է եղել միշտ: (Հուսով եմ, ներողամիտ կլինեք՝ ես բանաստեղծ չեմ) :)

Բայց ինձ միշտ թվացել է, որ հայերենում կետադրության կանոններն այնքան խիստ չեն, ինչքան մյուս լեզուներում:

Լա՜վ էլ խիստ կանոններ են, Կարս ջան:

Ի դեպ`

http://forum.hayastan.com/index.php?showtopic=15977

Share this post


Link to post
Share on other sites

Բայց ինձ միշտ թվացել է, որ հայերենում կետադրության կանոններն այնքան խիստ չեն, ինչքան մյուս լեզուներում:

Իսկ ինձ միշտ թվացել է հակառակը՝ հայերենի կետադրական կանոններն ավելի խիստ են քան շատ այլ լեզուներում:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Իսկապես, դժվարանում եմ միանշանակ պատասխան տալ:

Եկեք գտնենք մտածված կետադրական սխալներ պարունակող բանաստեղծություններ, ու փորձենք կարծիք կազմել օրինակների հիման վրա:

Մելիքը Երեւանում է, ոնց էլ չլինի` մի բան կգտնի: :)

Տենց բանաստեղծություններ ձեռքի տակ չունեմ, բայց իմ գրածներից մեկը կարամ դնեմ: Սա էն դեպքն ա, երբ համարյա ամբողջությամ կետադրությունը բացակայում է:

"Բավիղի մեջ" շարքից

Ես ընկել եմ բավիղի մեջ

հիվանդ եմ

մրսում եմ

ցուրտ է

դրսում

մարդիկ իրար չեն ճանաչում

մարդիկ իրար չեն հավատում

մարդիկ իրար են խռնվել

-օգնի՜ր…

մեռնում է

ջահակիրը ջահը ձեռքին

փայտացել է

մարմինս

չեն թաղի

դրսում

ցուրտ է

այնտեղ

մարդիկ իրար չեն ճանաչում

մարդիկ իրար չեն հավատում

մարդիկ իրար են խռնվել

-օգնի՜ր…

մեռնում է

աստղը

էլ լույս չի տալիս

ջահը

ընկել է գետնին

անշունչ դիակը

ոռնում է

քամին

սառն է

դրսում

լույսից կուրանում են

մարդիկ

մարդիկ իրար չեն ճանաչում

մարդիկ իրար չեն հավատում

մարդիկ իրար են խռնվել

-օգնի՜ր…

մեռնում է

…բավիղի մեջ…

Share this post


Link to post
Share on other sites

Նա շատ ուղիղ էր գրում,

Թի՛զը - կե՛ս թզի վրա,

լավ էլ նարդի՜ էր խաղում:)

Դուշեշ, դուբեշ դուբարա:(

Share this post


Link to post
Share on other sites

ես մտածում եմ, ուրեմն գոյություն ունեմ,

ես գոյություն ունեմ, ուրեմն մտածում եմ,

ես գոյություն ունեմ, ուրեմն, մտածում եմ,

ես մտածում եմ, ուրեմն. գոյություն ունե՞մ:

Դեկարտը` Թիմմ Ուլթրիխտի մշակմամբ :)

Մելիք, լա՛վն է: Տեսնենք Bidouilleն ինչ կասի...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Մի երկու օրինակ նոր Չարենցից հանեցի.

"Խեղկատակ"-ից

Կուզե?ք- երգեմ`

Ձեզ համար,

Հիմա...

Այաստեղ կետադրական կանոնների համաձայն ո'չ բութն է անհրաժեշտ, ո'չ էլ ստորակետը, իսկ գծիկն ռուսական կետադրության տրամաբանությանբ է դրված: Չարենցը սա կետադրել է կամայականորեն` շեշտված առոգանություն ստեղծելու համար:

"Ճամփեքին"-ից

Գնում էինք: Անխոս: Անձայն: Ու անքուն...

Սա փաստորեն մի ամբողջական նախադասություն է, որտեղ վերջակետներն ավելորդ են: Ըստ կանոնների կետադրելու դեպքում այս տողը կունենար հետևյալ տեսքը.

Գնում էինք անխոս, անձայն ու անքուն...

Այստեղ էլ կետադրությունը զուտ բառերը հատ-հատ շեշտելու համար է:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0