Nazel

"Патви амар"("Из-за чести")

11 posts in this topic

Ереванский театр имени Сундукяна покажет в Тбилиси спектакль

17:06 | 01/ 05/ 2008 b_print.gif ТБИЛИСИ, 1 мая /Новости-Грузия, Елена Парцвания/. Ереванский национальный академический театр имени Габриэла Сундукяна 4 мая представит в Тбилисском академическом театре имени Шота Руставели спектакль «Патви амар» («Из-за чести»), поставленный по одноименному произведению известного армянского писателя и драматурга Александра Ширванзаде. Об этом «Новости-Грузия» сообщили в посольстве Армении в Грузии.

Гастроли театра организованы министерствами культуры Грузии и Армении, а также посольством Армении в Тбилиси.

Спектакль приурочен к 100-летию со дня его первой постановки в Тбилиси. Режиссером-постановщиком спектакля, который увидят тбилисцы, является художественный руководитель ереванского театра народный артист Армении Ваге Шахвердян.

В этом году в Армении также отмечает 150-летие классика армянской литературы Александра Ширванзаде (1858 – 1935).

Ширванзаде родился в городе Шемаха (Азербайджан). Жил и творил в Баку и в Тбилиси. Лучшие работы Ширванзаде были написаны в период 1890 1905 гг., в числе которых самое выдающееся произведение писателя - роман «Хаос» (1898). В 1930 г. Он был удостоен звания народного писателя Армянской ССР и Азербайджанской ССР.

Edited by Nazel

Share this post


Link to post
Share on other sites

post-31753-1209744215.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

post-31753-1209988050.jpg

Александр Мовсисян - Ширванзаде

ИЗ-ЗА ЧЕСТИ

драма в двух частях

сценический вариант театра

Постановка

народного артиста РА

Ваге Шахвердяна

Сценография

заслуженный художник РА

Евгения Софроноа

Художник по костюмам

Мери Саркисян

Музыкальное оформление

Эдварда Айрапетяна

В РОЛЯХ

Андреас Элизбарян

заслуженный артист РА

АРМЕН МАРУТЯН

Ерануи

АСМИК АЛЕКСАНЯН

Баграт

АРТАШЕС АЛЕКСАНЯН

Розалия

МАРИАННА МХИТАРЯН

Сурен

АРМЕН МАРКАРЯН

Маргарит

заслуженная артистка РА

НЕЛЛИ ХЕРАНЯН

АрташесОтарян

САМВЕЛ ПИЛОЯН

Сагател

заслуженный артист РА

АЗАТ ГАСПАРЯН

Аристакес Каринян

АЛЕКСАН ТАДЕВОСЯН

Заруи

АРАКСИЯ МЕЛИКЯН

Дамы в масках:

Лусине Костанян

Рузан Ахназарян

Марджик Аветисян

Аник Петросян

Шогик Григорян

Ани Бетхемян

Лаура Степанян

Наира Мовсисян

Господа в масках:

Андраник Хачатрян

Андраник Закарян

Артур Арутюнян

Лерник Арутюнян

Ваагн Саркисян

Армен Кушкян

Гнел Улиханян

Ованес Гаспарян

Премьера спектакля состоялась 30 марта 2006 года

Художественный руководитель театра

Народный артист РА

ВАГЕ ШАХВЕРДЯН

Директор театра

СТЕПАН ДАВТЯН

Действие пьесы Александра Ширванзаде «Из-за чести» происходит в начале прошлого века в Баку, в доме разбогатевшего на добыче нефти Андреаса Элизбарова.

То, что происходит в спектакле Театра им. Сундукяна, могло бы случиться и совсем недавно, честь, деньги, любовь и обман не знают временных границ, а нефтяной азарт и разгул обладателей бешеных денег созвучны и нашей эпохе.

На сцене вместо респектабельного клуба степенных дельцов прошлого века - вертеп, стихия заразительного порока, губительного угара, умертвляющего чувства и заставляющего умолкнуть честь.

Все ради денег, эскалации богатства, дающего роскошь и власть! Как это часто бывает, в основе богатства Элизбарова - преступление. Много лет назад он обобрал своего друга и теперь его сын Арташес Отарян хочет добиться справедливости. У него есть документы, неопровержимо свидетельствующие о его правах и правоте.

В семье Элизбарова раскол: его старший сын Баграт и дочь Розалия на страже семейного богатства. Младший сын Сурен - обаятельный повеса, способный лишь иронизировать над происходящим.

Но младшая дочь Элизбарова - Маргарит, которая любит Арташеса Отаряна, не менее сильно любит своего отца, не может смириться с несправедливостью и семейным бесчестьем.

Получив от Отаряна бумаги, подтверждающие его правоту, она готова предать их гласности. Напрасно уговаривают ее Баграт и Розалия - Маргарит непоколебима. И тогда Андреас Элизбаров идет на преступление: он выкрадывает у дочери порочащие его документы. Напрасны мольбы его самой любимой дочери Маргарит. В какие-то минуты Элизбаров дает Маргарите возможность поверить, что он готов их вернуть, но нет: в исступлении он кидает бумаги в огонь.

Появляется встревоженный Отарян: он пытается уверить Маргарит, что важнее всего для него ее любовь. Но поздно: Маргарит застреливается за сценой и младший брат ее, Сурен с ужасом сообщает об этом, вбегая на сцену.

Обезумевшего от потрясения Элизбарова уводят его подельники. Отныне мир принадлежит Баграту, бестрепетному служителю империи денег.

Спектакль посвящается 150-летию великого драматурга А. Мовсисяна -Ширванзаде и к 100-летию первой постановки пьесы на грузинской сцене

Ширванзаде был одним из самых популярных лиц на Закавказье. Он всегда проявлял самый теплый и непосредственный интерес к народной культуре грузинской нации, был в задушевных связях со многими известными грузинскими театральными и литературными деятелями.

Заслуживает внимание тот факт, что грузинский театр, с первого десятилетия 20-го века, проявлял неизменный интерес к пьесе "Из-за чести".

В 1910 году, труппа грузинского драматического товарищества, впервые показала "Из-за чести" в постановке известного грузинского трагика и режиссера Ладо Месхишвили.

В роли Элизбарова выступил грузинский талантливый артист Васо Абашидзе.

После этого грузинский досоветский театр несколько раз возвращался к "Из-за чести". Особенно удачно получились спектакли в постановке Нико Гоциридзе, в которых роль Элизбарова играл он сам (1911 г., Народный Дом Тифлиса).

Далее расширяются масштабы постановок этой пьесы. Она ставится и на сценах других городов и районных театров.

Известны постановки горийского театра имени Г.Эристави 1951-го года, районного театра Телави 1957-го года и другие.

В 1945-ом театр Санкультуры Тбилиси тоже ставит пьесу и имея огромный успех долго продерживается на сцене (реж. В. Хушиташвили ).

В грузинском городском театре Батуми, в постановке Ш.Инасарадзе, в 1955-ом было показано "Из-за чести", которая тоже имела долгую сценическую жизнь.

Одно ясно, что "Из-за чести" одна из самых популярных армянских пьес на грузинской сцене и одно из тех ярких классических пьес, которая пользуется большой популярностью у грузинского зрителя.

Пьеса "Из-за чести" имела несколько переводов на грузинский язык.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Был позавчера на этом спектакле. ПОТРЯСАЮЩАЯ игра актёров!

Театр - вообще вещь великая, и хотя я практически не знаком с творчеством Ширванзаде, произведение "Патви амар" мне очень понравилось, не говоря уже об исполнении ролей.

БРАВО!!! :clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :flower: :flower: :flower:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Был позавчера на этом спектакле. ПОТРЯСАЮЩАЯ игра актёров!

Театр - вообще вещь великая, и хотя я практически не знаком с творчеством Ширванзаде, произведение "Патви амар" мне очень понравилось, не говоря уже об исполнении ролей.

БРАВО!!! :clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :flower: :flower: :flower:

иной реакции быть не могло.

А Ширванзаде прочитайте,тем более на русском он есть.

Можете начать с этого.

http://forum.hayastan.com/index.php?showtopic=36938 :)

Edited by Nazel

Share this post


Link to post
Share on other sites
Благодарю, Nazel :)
Не за что :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Присоединяюсь и поздравляю! Творческого вдохновения всей труппе, успехов, благодарных зрителей, замечательных ролей, образов и отличного настроения! :flower:

post-24268-1210024292.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites

“ՎՐԱՍՏԱՆ”

9 ՄԱՅԻՍԻ 2008 Թ., դ 35 - 36 (15614)

ՀՅՈՒՐԱԽԱՂԵՐ

ՌՈՒՍԱԹԱՎԵԼՈՒ ԹԱՏՐՈՆԻ ԲԵՄՈՒՄ ՀՆՉԵՑ ՀԱՅԵՐԵՆԸ

ԱՎԱՆԴՈՒՅԹՆԵՐ ԵՎ ՆՈՐԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Մեր ժամանակներում, մերձավոր արտասահմանից ցանկացած թատրոնի համար հյուրախաղերը հազվադեպ շռայլություն են, առավել եւս, եթե դա մեծ ներկայացում է։ Հյուրախաղերը շռայլություն են նաեւ հանդիսականների համար, քանի որ նրանք ցանկանում են տեղյակ դառնալ ինչ-որ նորության։ Ուստի զարմանալի չէր, որ մայիսի 4-ին լեփ-լեցուն էր Թբիլիսիի Շոթա Ռուսթավելու անվան ակադեմիական թատրոնի հանդիսասրահը։ Այդ երեկո թատրոնն ընդունել էր իր հայաստանցի գործընկերներին՝ Երեւանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնին։ Դա մեծապես հանրաճանաչ թատրոն է, որը հաջողությամբ համատեղում է ավանդույթներն ու նորարությունը, հռչակվել է փայլուն դերասանական աստղաբույլով, ինչպիսիք են Վ.Փափազյանը, Հ.Ներսիսյանը, Ֆ.Մկրտչյանը, Խ.Աբրահամյանը եւ շատ ու շատ ուրիշներ։ Երեւանցիները ներկայացրին Շիրվանզադեի «Պատվի համար» դրաման՝ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ Վահե Շահվերդյանի բեմադրությամբ։

Թատրոնի հյուրախաղերը կազմակերպել էին Հայաստանի մշակույթի, Վրաստանի մշակույթի, հուշարձանների պահպանության եւ սպորտի նախարարությունները, Վրաստանում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանության հետ համատեղ։ Նշանավոր թբիլիսյան թատրոնի բեմում մեծ ժողովրդականություն վայելող ներկայացումն առնչվեց հայ գրականության դասական Շիրվանզադեի 150-ամյակի եւ վրացական բեմում «Պատվի համար» պիեսի անդրանիկ բեմադրության 100-ամյակի հետ։

post-31753-1210702986.jpg

«Պատվի համար» պիեսն առաջին անգամ Թբիլիսիում բեմադրեց վրացական թատերական ընկերության թատերախումբը՝ Լադո Մեսխիշվիլու բեմադրությամբ, իսկ Էլիզբարովի դերը կատարեց Վասո Աբաշիձեն։ Ողջ 20-րդ դարի ընթացքում այս դրաման արտակարգ ժողովրդականություն էր վայելում Անդրկովկասում, իսկ Վրաստանում բեմադրվել է բազմիցս՝ Թբիլիսիում, Թելավիում, Բաթումիում եւ վրացերեն թարգմանվել է մի քանի անգամ։

Գրող եւ դրամատուրգ Շիրվանզադեն պատկանում է ամբողջ Անդրկովկասին։ Շիրվանզադեն (Ալեքսանդր Մովսիսյան), Հայաստանի եւ Ադրբեջանի ժողովրդական գրող էր, Անդրկովկասի կուլտուրայի վաստակավոր գործիչ։ Ծնվել է 1858 թ., Շամախի քաղաքում (Ադրբեջան), սովորել է տեղի հայոց թեմական եւ ռուսական երկդասյա դպրոցներում։ 1875-1878 թթ. աշխատել է Բաքվի նահանգական վարչության գրասենյակում, 1878-81-ին՝ որպես հաշվապահի օգնական, ապա՝ որպես հաշվապահ, աշխատել է Բաքվի նավթային գրասենյակներում։ 1883 թվականին տեղափոխվել է Թիֆլիս եւ զբաղվել գրական գործունեությամբ։ 1894-1896 թթ. Թուրքիայում հայերի կոտորածի ժամանակ, Շիրվանզադեն մամուլում հանդես եկավ ի պաշտպանություն հայերի եւ նույնիսկ ձերբակալվեց ցարական իշխանությունների կողմից։ Նրա «Քաոս» վեպում ռեալիստորեն նկարագրված է խոշոր արդյունաբերական քաղաքի կյանքը, քաոս, որտեղ բոլոր զգացմունքները ենթարկվում են փողի անհագուրդ ծարավին, իսկ ազնիվ մարդիկ դառնում են չարչիական հարաբերությունների զոհեր։

Այս թեման գլխավորն է նաեւ «Պատվի համար» դրամայում։ Եվ այդ հիվանդագին թեման, ցավոք, գոյություն ունի բոլոր ժամանակներում։ Վահե Շահվերդյանն ստեղծել է զարմանալիորեն արդիական ներկայացում, երբ բոլորի կուռքն ու աստվածը փողի իշխանությունն է։ Մաֆիայի ճիրաններում անխուսափելի են դավաճանությունը, ընտանեկան դրամաները եւ ընտանեկան ողբերգությունները։

Մարդկանց հոգեկան տանջանքներն այդ բեմադրությունում հանդիսանում են սոսկ հետեւանք։ Ռեժիսորն առաջին պլան է մղել պատճառը՝ այն աշխարհը, որտեղ օրըստօրե խիղճը մարում է։ Նա այդ աշխարհը ներկայացրել է պարզորոշ, հստակորեն արտահայտված շեշտերով։ Հոյակապ ու բազմանշանակալից են բեմանկարչությունը, հուզահամակ երաժշտական ուղեկցությունը, տպավորիչ դերասանական խաղը. այս ամբողջը միաձուլվել, միասնական է դարձել բեմադրիչի մտահղացմամբ։

post-31753-1210703022.jpg

Ներկայացման մեծ հաջողությունն են նաեւ բեմանկարչությունը (նկարիչ՝ Եվգենի Սոֆրոնով) եւ Մերի Սարգսյանի ստեղծած զգեստները։ Դեկորացիաները լակոնիկ են, բայց չափազանց արտահայտիչ… Թիկնակի վրա առյուծի գլխիկներով ծանր աթոռները ուժի եւ իշխանության խորհրդանիշ են, իսկ այս ու այն կողմ ցրված նավթի մետաղե տակառները իրենցից ներկայացնում են բարեկեցության աղբյուր։

…Սեղանի մեծածավալ սկավառակը, որի կենտրոնում մոմակալներ են, կիսախավար սենյակում՝ վառվող մոմեր, ասես եկեղեցու բեմ լինի աղոթքի համար։ Եվ հանկարծ, հաջորդ տեսարանում աղոթքի այդ սեղանը վերածվում է սեղան-ռուլետկայի։ Իսկ վերջնախաղում այդ սեղանն ընդհանրապես դառնում է ահավոր աշխարհի ինչ-որ խորհրդանիշ, մոմերը, թողնելով վառվող ձողերի հետքեր, հիշեցնում են նավթաշտարակներ… Նավթի հավերժական կրակը լափում է երիտասարդ, սիրահարված հերոսների համար փրկարար փաստաթղթերը՝ նրանց կյանքով ու պատվով հանդերձ։ Առաջին պլան է դուրս գալիս հաշվենկատ ժառանգորդը, ապագա օլիգարխը, որի համար, բացի փողից, ուրիշ ոչինչ արժեք չունի…

Ներկայացման մեջ ընդհանրապես չկա կենցաղային, ընտանեկան դրամայի հետք։ Այստեղ շատ են խորհրդանիշերը, թեեւ դերասանների խաղը մնում է սուր հոգեբանական։ Այս հակասությունը ներկայացմանը հաղորդում է արտակարգ հետաքրքրություն։ Ուժեղ է եւ դրամատիզմով հագեցված Հայաստանի վաստակավոր արտիստներ Արմեն Մարուքյանի եւ Նելլի Խերանյանի խաղը։ Ասենք՝ յուրաքանչյուր դերասան, մարմնավորելով կերպարը, հստակորեն հետեւում է առաջադրված ոճական արվեստին, ինչը շատ կարեւոր է ամբողջ բեմադրության համար։ Այստեղ առանձնապես գնահատելի է ամբողջ դերասանական կազմի ներդաշնակ կատարումը, ինչը այսօրվա համար շատ հազվադեպ է։ Պետք է նշել նաեւ բեմական խոսքի կուլտուրան։

Ընդհանուր առմամբ, այս հյուրախաղերը կարելի է համարել Սունդուկյանի թատրոնի հաղթանակը։ Եվ, առանց այլեւայլության, ոչ վերջինը՝ դատելով թբիլիսյան թատերասերների արձագանքից։

Ներկայացումից հետո, ռուսթավելցիները հյուրերի համար կազմակերպեցին ընդունելություն, իսկ հաջորդ օրը, հյուրերի մեկնելուց առաջ, նրանց ընդունեց Վրաստանի թատերական գործիչների ընկերությունը՝ Գիգա Լորթքիփանիձեի կամ Լորդի գլխավորությամբ, ինչպես նրան հին հիշողությամբ անվանում էին վաղեմի բարեկամները։ Հանդիպմանը կարծիքներ փոխանակվեցին ներկայացման, դերասանների խաղի մասին, գնահատվեցին բեմական գյուտերը, վերհիշեցին անցյալը, երբ փոխադարձ հյուրախաղերը սովորական երեւույթ էին, խոսեցին գալիքի մասին։ Վահե Շահվերդյանը, օրինակ, Լորթքիփանիձեին առաջարկեց իրացնել վաղուցվա պայմանավորվածությունը՝ ներկայացում բեմադրել Սունդուկյանի թատրոնում։

Հրաժեշտի պահին Շահվերդյանն ասաց. «Մենք համոզված ենք, որ շուտով կհանդիպենք կա’մ Հայաստանում, կա’մ Վրաստանում։ Մենք ձգտում ենք հաճախ լինել Թբիլիսիում, եւ հույս ունեմ, որ ինչ-որ տարելիցի կապակցությամբ, կբերենք եւս մեկ ներկայացում մեր նոր խաղացանկից։ Իսկ Երեւանում հույս ենք տածում դիտել վրացական ներկայացումներ։ Մենք երախտագետ ենք բոլոր նրանց, ովքեր մեզ համար կազմակերպեցին այս տոնը։ Իսկ թատերական գործիչների միությունը մեր տունն է, որովհետեւ, եթե կա դերասանի տուն, ապա այն տուն է ե’ւ հայերի, ե’ւ վրացիների, ե’ւ բոլորի համար։ Դա միասնական բազմազգ տուն է՝ ինչպես ամբողջ Թբիլիսին։ Դա էլ քաղաքի հարստությունն է, ինչը պայմանավորված է թբիլիսցիների հոգու հարստությամբ, նրանց հույզերի ծովով, զգացմունքների խորությամբ։ Տա’ Աստված, մեզ բոլորիս հանգիստ, խաղաղ կյանք, մենք ակնկալում ենք նոր հանդիպումներ Հայաստանում կամ Վրաստանում»։

Գլխավորն այն է, որ ստեղծագործական պլանների իրականացման համար երեւան են եկել իրական հիմք։ Ինչպես հայտարարեց Վրաստանում Հայաստանի Հանրապետության արտակարգ եւ լիազոր դեսպան Հրաչ Սիլվանյանը, արդեն մշակվել է պայմանագիր Վրաստանի եւ Հայաստանի միջեւ մշակութային համագործակցության մասին, եւ այն շուտով կստորագրվի։ Այդ նախագծի շրջանակներում, պլանավորվում են մեծ թվով նշանակալից, հետաքրքիր, մշակութային միջոցառումներ։

Այնպես որ, հայկական արվեստը վրացական բեմահարթակներում մենք այսուհետեւ էլ կտեսնենք շատ անգամ։ Եվ մշակույթների փոխհարստացումը, ինչպես նախկինում, կջերմացնի մարդկանց ու կթեւավորի ստեղծագործողներին։

ՎԵՐԱ ԾԵՐԵԹԵԼԻ - Թատերագետ

Լուսանկարները՝ - ԱԶԱՏ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ

Share this post


Link to post
Share on other sites

post-31753-1211607897.gif

Опубликовано 14:26 05.05.2008

Документ:http://www.regnum.ru/news/995733.html

Спектакль "Ради чести" по одноименной пьесе Ширванзаде отпраздновал свой столетний юбилей на грузинской сцене

Тбилисский академический театр им. Шота Руставели предоставил 4 мая свою сцену актерам Ереванского национального академического театра им. Габриэла Сундукяна, которые вынесли на суд грузинского зрителя спектакль "Ради чести", поставленный по одноименному произведению классика армянской литературы и драматургии Александра Мовсисяна - Ширванзаде, сообщили ИА REGNUM в посольстве Армении в Грузии.

Данное мероприятие было организовано министерством культуры Армении и министерством культуры, охраны памятников и спорта Грузии совместно с посольством Республики Армения в Грузии. Как отметили в посольстве Армении, демонстрация одного из самых популярных армянских спектаклей на сцене знаменитого тбилисского театра была приурочена к 150-летию великого армянского драматурга А. Ширванзаде и 100-летию первой постановки этой пьесы на грузинской сцене. Пьеса "Ради чести" имеет несколько переводов на грузинский язык.

© 1999-2008 REGNUM

Share this post


Link to post
Share on other sites

post-31753-1214818778.jpg13 Maя, 2008г.Новое Время

Тбилиси: “Из-за чести” - дело чести

На днях в тбилисском Театре имени Ш.Руставели состоялся спектакль Театра им.Г.Сундукяна “Из-за чести”, посвященный 150-летию Александра Ширванзаде и 100-летию перевода пьесы на грузинский язык. Уже звенел третий звонок, а люди у входа в театр не расходились, надеясь, что кто-то вдруг не придет и окажется свободное место. Целая толпа празднично одетых и празднично настроенных людей. Но прославленный Театр им.Руставели был полон до самого верхнего яруса. Самый, наверное, красивый во всем Закавказье театр, построенный в XIX веке на деньги нефтепромышленника-армянина Питоева, принимал в тот вечер Театр имени Г.Сундукяна. Множеством тесных уз — творческих, дружеских, сердечных — связан Театр им.Сундукяна с Тбилиси, он показывал свои спектакли в театрах имени Марджанишвили, Грибоедова, Адамяна, но выступать на сцене Театра им.Руставели, сколько помнится, как-то не приходилось. Нынешние гастроли состоялись благодаря совместным стараниям министерств культуры Армении и Грузии, а также посольства РА в Грузии. Семейная драма (или, как считают некоторые, мелодрама), приключившаяся в доме истинного дельца Элизбарова, разбогатевшего на добыче нефти, всем здесь хорошо и давно известна. Между тем в зале Театра им.Руставели собралась публика избранная: государственные деятели, представители посольств, интеллигенция, как армянская, так и грузинская (спектакль синхронно переводился на русский язык), присутствовал весь театральный бомонд. Трудно предположить, что все эти люди собрались посмотреть еще одно добросовестное воспроизведение этой трогательной, но кажущейся сегодня несколько наивной истории. И автор постановки Ваге Шахвердян вместе с художником Евгением Софроновым и актерами-сундукяновцами не разочаровали собравшихся, представив совершенно новый взгляд на добрую старую пьесу. Несколько месяцев назад на Международном фестивале в Бресте спектакль покорил жюри: “За современное прочтение классики” — значится в Почетном дипломе фестиваля. И все же было неспокойно: как воспримут это новое прочтение в Грузии люди, в памяти которых живы давние постановки и занятые в них большие и незабытые актеры минувших лет. Ведь нередко встречается непонимание, даже активное неприятие некоторых наших зрителей — и не только школьных учителей, но и людей, казалось бы, театрального мира, видимо, понимающих традицию как неизменность. Но, должно быть, мастерам грузинского театра удалось приучить зрителей с интересом и пониманием читать незнакомый сценический почерк, воспринимать новизну прочтения. Это понимание и заинтересованность, контакт, который с первых минут установился между сценой и залом, как бы окрылили спектакль. Уже в антракте стало очевидно, что публика наэлектризована. Слова “неожиданно”, “потрясающе” раздавались со всех сторон. Были аплодисменты по ходу, долгая 20-минутная овация в финале. Был по-грузински щедрый прием, устроенный руководителем Театра им.Руставели Робертом Стуруа сразу после спектакля. Знаменитый режиссер исключительно высоко отозвался “о талантливой работе своего коллеги Ваге Шахвердяна и художника Евгения Софронова”. Он отметил стилевую ансамблевость, хороший вкус и точность актерского исполнения, что особенно ценно теперь, когда нередко на сцене играют как бы вообще и исключительно “от себя”. И он, Роберт Стуруа, назвал Элизбарова — Армена Марутяна открытием большого, значительного актера. Прославленный режиссер сказал, что с удовольствием поставил бы спектакль на сцене Театра им.Сундукяна. Роберт Стуруа и Армен Марутян сидели за столом рядом, в обнимку и говорили друг с другом с такой радостью, что, казалось, их совместная работа начнется завтра. Режиссер более молодого поколения Андро Енукидзе, часто приглашаемый на постановки за границу, был счастлив оказаться в тот день в Тбилиси. Он отозвался об увиденном спектакле лаконично: “Из-за чести” подтверждает: создание спектакля такого высочайшего класса возможно, только когда у театра есть художественный руководитель и он талантлив”. Назавтра был назначен отъезд из Тбилиси. Полуденный прием, устроенный коллективу театра в Союзе театральных деятелей Грузии его вот уже много лет бессменным председателем, народным артистом СССР Григорием Лордкипанидзе, оказался дружескими проводами. Лордкипанидзе вспомнил многих общих друзей, грузин и армян, которых уже нет с нами, говорил о той исключительной сердечности отношений, которая связывала людей театра двух наших стран. “Вы понимаете, как я волновался перед вашим спектаклем? От всей души желая успеха, я все же не ожидал, что он окажется так совершенен. Театрален, выразителен, красив, эффектен. И в то же время от так углубляет пьесу, сохраняя ей верность по существу. Поздравляю! Я думал: столько прекрасных актеров ушло от нас, кого мне доведется увидеть на сцене?.. Я увидел прекрасных, одаренных и, что сейчас редко, интеллигентных актеров. Это замечательный ансамбль. Хочу увидеть вас еще и еще”. “Очень ценно, — сказал Лордкипанидзе, — что при всей постановочной остроте спектакля “Из-за чести” он сохраняет высокий нравственный импульс, который всегда роднил армянский и грузинский театры”. “Помните, — напутствовал он, — у вас был не просто успех: вы одержали победу”. И в самом деле это была победа, одна на всех, которая в какие-то моменты так необходима и, как бойцов, сближает людей театра.

Маргарита ЯХОНТОВА

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now