Karmir

История Джавахка как история борьбы

108 posts in this topic

I kakoi je u menya vtoroi nik na forume?

Share this post


Link to post
Share on other sites
I kakoi je u menya vtoroi nik na forume?

А՝й "гюрджю"! :)

Неужели ты на самом деле думаешь, что тут люди глупее тебя сидят? Ведь такого просто не может быть в природе.

В общем - забанен без всяких объяснений.

Всё равно, опять выплывешь завтра.

Share this post


Link to post
Share on other sites

В Самцхе-Джавахке отметили 90-летнюю годовщину

вооруженного сопротивления турецкому нашествию.

В селе Сатха Ниноцминдского района регионa Самцхе-Джавахк 1 июня состоялись торжественные мероприятия в ознаменование 90-летней годовщины вооруженного противостояния населения Джавахка и Месхета турецкому нашествию. Для участия в в мероприятиях в Сатха прибыло множество гостей, в том числе и представительная делегация из Армении, где в те же самые трагические дни 1918 года армянскому народу удалось отстоять свое право на независимость в отчаянном сражении с турецкими войсками возле Сардарапата. В торжествах принял участие и посол Армении в Грузии Грач Силванян, который в своем выступлении уделил особое внимание факту совместного вооруженного противостояния армянского и грузинского населения региона иноземному нашествию.

В сельское сообщество Сатха, наряду с одноименным селом, входило еще шесть сел региона, которые организовали в 1918 году один из очагов наиболее яростного сопротивления. Хотя в конечном итоге защитникам Сатхи, после кровопролитных боев, пришлось уступить свои позиции гораздо более многочисленному, вооруженному до зубов противнику и отойти в районы Боржом и Цалка, однако дальнейшее продвижение турецкой армии было остановлено именно на этом рубеже.

Edited by Oboba

Share this post


Link to post
Share on other sites

Уважаемы господа! Прошу дать ссылки , а еще буду очень благодарна если поможете найти книги, назвать хотя бы авторов по историю Самцхе. Прочла в Википедии, но там вроде это была всегда Грузинской территорией. Понимаю, что Википедия-это совсем не авторитетный источник, но другого не нашла.

Вот что я нашла

Древняя история

Джавахети - область в Грузии, часть исторической Месхети, которая в разное время включала в себя Диаохи, Забаха, Витерохи, Кларджети, Цунда и Одзрхе. Тао-Кларджское самтавро, Самцхе-Саатабаго и Ахалцихский пашалык. Первые упоминания о Джавахети встречаются в клинописных надписях Асирийского царства. Царь Аргишти II (786—764 гг. до н. э.) в составленной им Хорхорийской надписи упоминает о провинции Диаохи Забаха. В VII-III веках до н. э. Джавахети входила в состав Сперского (Иберского) Царства, а после создания царём Фарнавазом в начале III века до н. э. Грузинского Царства, Джавахети была включена в саериставо Цунда, одну из восьми административных единиц Грузии.

В течении нескольких веков она была органической составной частью восточной Грузии (Царства Иберия и Картли) и управлялась грузинскими ериставами Торели, Мхаргрдзели и Джакели.

С 16-го века Турция и Иран усилили давление на южные провинции Грузии. Самцхе превратилась в арену ожесточённых войн.

XVI-XVII-й века Исламизация края

В 1590 году, по Стамболскому соглашению, Самцхе отошла к Турции. В следствии чего Джавахети была включена в Ахалкалакскую ливу Гурджистанского вилаиета и началась исламизация края. Многие Месхетинцы приняли Ислам, но говорили они на грузинском языке. В переписке населения начала 20-го века говорится, что по грузинский говорят до 60% мусульман Джавахети.

XIX-й век Период русско-турецких войн

24-го Июня 1829 года Русские войска при поддержке грузинского ополчения атаковали и заняли Ахалкалаки, а 16-го Августа Ахалцихе. Турция признала поражение и Джавахети была включена в состав Российской Империи. Большая часть грузинского населения была вынуждена оставить родину с Турецкими войсками. Граф Паскевич не позволил грузинам с западной Грузии заселить Месхети. Русские чиновники переселили в Джавахети 30 000 армян из Турции (Ерзерума). До 1828 года грузины составляли 90% население Месхети. В ходе этнических чисток, число грузин сократилось.

"Теперешний Ахалцыхский уезд составляет значительную часть Верхней Карталинии … Страна эта искони населена была грузинами и входила с отдаленных времен в состав грузинского царства. С 14 века Верхняя Карталиния именуется Саатбаго … В этом году (1829), 16-го августа, русские войска, предводимые Паскевичем, после блистательной победы, одержанной над турецкими войсками, взяли штурмом Ахалцых. В 1829 г., по Андрианопольскому миру, Россия, между прочими приобретениями, получила от Турции и Ахалцыхский пашалык, который был вскоре обращен в Ахалцыхский уезд, сначала Кутаисской, а затем Тифлисской губернии.

Взятие русскими войсками Ахалцыха, считавшегося туземцами неприступным пунктом, навело панический страх на мусульман: масса туземного населения так и хлынула в Турцию. Зато в течение каких-нибудь 5 – 6 месяцев к нам пожаловало свыше 106 000 армян" (Ахалцыхская нетерпимость. "Кавказ" 1897 г. № 94)

Начало XX-го века: население Самцхе-Джавахети

По переписи населения в Ахалцихском крае проживали: 88 000 Грузин (59 000 Мусульман, 15 000 Православных, 14 000 Католиков), 74 000 колонистов Армян, 10 000 жителей другой национальности.

Революция 1917 г; Распад Российской Империи

Русские войска Кавказского фронта начали стихийно покидать боевые позиции. В следствии чего, на юге Грузии ситуация осложнилась. Мусульмане пытались соединится с Турками, а армяне предявили претензию на Ахалкалаки. В 1918 году офицер Шалва Маглакелидзе сформировал силы самообороны: Армянский отряд, под командованием полковника Качахидзе, и Грузинские отряды под командованием полковника Кобешавидзе и капитана Абашидзе. Ополчение успешно вела боевые действия против мусульманских отрядов Омара Фаика и в течении двух недель смогла отбить все атаки на Ахалцихе. А города Ацкури и Абастумани переходили из рук в руки. Но по Батумскому договору Грузия была вынуждена передать Месхети Турции. Генерал Макашвили вывел грузинские отряды из Джавахети.

В свою очередь, Турки, по Мудросскому перемирию 30 Октября 1918 года, под нажимом Англии вывели войска из Джавахети и грузинские войска без боя заняли провинцию.

Армяно-грузинская война 1918 г.

7-го Декабря 1918 года армянские войска заняли спорную зону Синаин и Алаверди и предявили ултиматум Грузии о здаче Ахалцихского и Борчалинского уездов, на основе того, что там проживали армяне. 19 декабря Грузинские отряды начали успешное наступление и вскоре востановили границу с Арменией. 31-го Декабря военные действия прекратились. Джавахети осталась в составе родины.

Восстание Сервер Бега 1919 г.

Грузинские войска под командованием генерала Квинитадзе разгромили "Исламскую Армию" Сервер Бега и изгнали их из Ахлацихе и Ахалкалаки.

Советская власть

При Советах Джавахети осталась в составе Грузии. В 1944 году из Джавахетии в Среднюю Азию были принудительно выселены все, 115 000 Мусульман края, в том числе мусульмане Грузины.

Armor

Links: www.javakheti.com

Edited by Pandukht

Share this post


Link to post
Share on other sites

ЭТО

из новой истории Джавахка.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lusin, много интересного можете найти в этом прекрасном сайте: Javakhk Network

Благодаря нашему уважаемому участнику Javakhk :up:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Это неправильная история и тем более такой теме нечего делать в разделе диаспоры, ее надо открывать в разделе истории. Но ваша цель ясно ... А армяне там появились не откуда и как, а просто были изначально.

Тем более посмотрите на качество статьи выше, о каких-то колонистах армянах (фигня).

Ну а в Википедии написано -- В ходе истории периодически переходила от Армении к Грузии и обратно.

Edited by Thug

Share this post


Link to post
Share on other sites

ВНИМАНИЕ! ВНИМАНИЕ!

Если кто небудь граматно и без смиславого изменения переводит все это на русский и вставить на форуме/форумах, такой человек сделает большое дело для арменоведения и лично для меня…

Հատված <<Հայ ժողովրդի ռազմական Տարեգիրք, Գիրք 24>>-ից

Հյուսիսային Բագրատունիների հայկական այս թագավորությունը, որը հիմք ուներ դեռևս 782 թվականին Աշոտ Ատրներսեհի Բագրատունու ստեղծած իշխանությունը և որում կառավարում էր Հյուսիսային Բագրատունիների նորացված ճյուղը, տարբեր ժամանակներում և տարբեր չափով ընդգրկել է Մեծ Հայքի Տայք նահանգը, Բարձր Հայքի հյուսիսային գավառները, Գուգարք նահանգի կենտրոնական ու արևմտյան, ինչպես նաև Փոքր Հայք նահանգի արևելյան գավառները, ինչպես նաև նախկին Իբերիայի թագավորության տարածքի արևմտյան մասը:

Մեր պատմագիտության կողմից (օրինակ Լեոյի մոտ) այս թագավորությունը առանց բացառության և ավանդականորեն համարվել է վրացական ու ընկալվել որպես վրացական պետականության արտահայտություններից մեկը: Ավելին, այս թագավորության պատմությունը, որպես վրացական թագավորության պատմությունը, հայ պատմագիտության կողմից համառորեն չի ուսումնասիրվել: Այն երբեք չի դիտարկվել որպես հայ ժողովրդի պատմության բաղկացուցիչ մաս, իսկ նրա մասին բացառիկ հիշատակումներ արվել են միայն ընդգծելու համար վերջինիս <<վրացականությունը>> և դա այն դեպքում, երբ նրանում մինչև XI դարը <<վրացական>> կարող է համարվել լավագույն դեպքում միայն այն, որ նրա բնակչության բացարձակ մեծամասնությունը կազմող հայերի մի մասը եղել է վրացադավան:

Ավելին, <<ժողովուրդների բարեկամության>> տեսականորեն հիասքանչ, սակայն գործնականում անիրագործելի գաղափարը ամեն կերպ ընդգծել և փառաբանել ձգտող սովետահայ պատմագիտությունը կառուցել է հսկայական, սակայն լիովին սնանկ ու հակագիտական մի տեսություն, որը նպատակ ունի ցույց տալ այս ժամանակաշրջանում <<Հայոց և Վրաց թագավորությունների համագործակցությունը>>: Սակայն այս տեսությունը սեփական պատմական հիմնավորվածության տեսանկյունից ուղղակի ծիծաղելի է, քանի որ իրականում... համագործակցում էին երկու Հայկական թագավորություններ և այստեղ որևէ <<վրացական>> երևույթ ուղղակի բացակայում է:

Ընդհանրապես պետության և մասնավորապես միջնադարյան պետության էությունը բնորոշող կարևորագույն հատկանիշներից է.

ա) այն տարածքը, որի վրա գտնվում է այդ պետությունը,

բ) այն ժողովուրդը, որը բնակվում է այդ պետության մեջ,

գ) այն կառավարական տոհմը, որը իշխում է այդ պետությունում,

դ) այն պաշտոնական խորհրդանիշները, որոնք ընդունված են այդ պետության մեջ:

ա) Արտանուջի թագավորությունը գտնվում էր Հայաստանում: Սա այնքան ակնհայտ փաստ է, որ միայն ամեն կերպ <<ժողովուրդների բարեկամության>> կյանքից կտրված գաղափարը իդեալականացնող ու դրա կեղծ փայլից կուրացած պատմաբանները, ինչպես նաև վրացական ազգայնամոլությունը քարոզող և ողջ Հյուսիսային Հայաստանը (Գուգարքը, Տայքը, Բարձր Հայքի և Արարատի հյուսիս-արևելյան գավառները) <<վրացական տարածք>> հռչակած վրաց ազգայնամոլները կարող են հակառակը պնդել: Լիակատար պարզության համար նշենք, որ այս թագավորությունը հիմնականում ընդգրկում էր Հայաստանի Գուգարք և Տայք նահանգները, ինչպես նաև Բարձ Հայքի մի մասը,

բ) Արտանուջի թագավորության բնակչության ճնշող մեծամասնությունը հայեր էին: Սա ևս ակնհայտ փաստ է, քանի որ այդ մասին են վկայում նույնիսկ այժմ թուրքական վայրագությունները, ինչպես նաև վրացական պաշտոնական ու ոչ պաշտոնական վերաձևումները վերապրած և մատնանշված ողջ այդ տարածքում ցրված խաչքարները, վանքերը ու ամրոցները` իրենց ողջ ճարտարապետական և տոպոնոմիական առանձնահատկություններով: Բացի այդ Գուգարքի հյուսիսի, որպես Հայաստանի հյուսիսային սահմանի մասին են վկայում այնպիսի սկզբնաղբյուրներ, ինչպիսիք են Ստրաբոնը, Մովսես Խորենացին, Փավստոս Բյուզանդը, Ղազար Փարպեցին, Անանիա Շիրակացին և այլոք:

գ) Արտանուջի թագավորությունում իշխում էր իր ողջ գործունեությամբ տիպիկ հայ հանդիսացած, ինչպես նաև Հայաստանի ու հայերի շահերի պաշտպանության համար հոգևոր, աշխարհիկ և ռազմական ոլորտում հսկայական ավանդ ներդրած Բագրատունիների տոհմը:

Այս ակնհայտ փաստը ևս անտեսվել է:

Ավելին, վրաց ազգայնամոլները, ծիծաղելիորեն վերափոխելով պատմությունը, անտեսելով հայկական սկզբնաղբյուրների ուղղակի վկայությունները և դրա փոխարեն հիմք ընդունելով սեփական պատմականության տեսանկյունից լիովին անհիմ երկու լեգենդ, ճգնում են ապացուցել, որ Արտանուջի թագավորությունում իշխած Բագրատունիները ուղղակիորեն սերում են իրենց հերա նախնիներից, որևէ կապ չունեն իրենց հիմնական ճյուղի հետ և նրանցում որևէ հայականություն ուղղակի բացակայում է: Այսպես.

- ըստ առաջին լեգենդի, որը մեզ է փոխանցում Կոստանդին Ծիրանածինը, Արտանուջի թագավորության Բագրատունիները սերել են Իսրայել-Հուդայի թագավորության արքա Դավթից (մ.թ.ա. մոտ 1012-972) և Իբերիա են գաղթել V դարում: Սակայն ողջ այս լեգենդի ծիծաղելիությունը կայանում է նրանում, որ դրանում դեմքի լիովին լուրջ արտահայտությամբ ապացուցվում է, որ 500 տարում (V դարից մինչև Կոստանդին Ծիրանածինի ապրած ժամանակաշրջանը` X դարի կես) Իբերիայում գոյություն է ունեցել Բագրատունիների ընդամենը... երեք սերունդ:

- ըստ երկրորդ լեգենդի, որը փոխանցում է <<Քարթլիս Ցխովրեբա>>-ն, Բագրատունիների նախահայրը Սողոմոն անունով մի հրեայի որդի էր, որը ազգակցական կապ է ունեցել սուրբ Հովսեփի եղբայր Կլեոպասի հետ: Կլեոպասից 27 սերունդ հետո` VI դարի կեսերին Սողոմոնի յոթ որդիները գալիս են Եկեղյաց գավառում իշխող Ռաքել թագուհու մոտ և մկրտվում: Դրանից հետո այս յոթ եղբայրներից երեքը խնամիական կապեր են հաստատում հայ թագավորական տան հետ, իսկ մնացած չորսը հաստատվում են Հայաստանի հյուսիսային նահանգներում: Առաջին հայացքից ավելի կոռեկտ տեսք ունեցող այս լեգենդը ևս իրականում պատմականորեն լիովին սնանկ է, քանի որ Բագրատունիները, և դա ժխտելը ուղղակի հակագիտական է, Հայաստանում գոյություն են ունեցել VI դարից շատ ու շատ առաջ: Իր հերթին Եկեղյաց գավառում VI դարում իշխած որևէ Ռաքել թագուհու մասին որևէ փաստ հայտնի չէ և այստեղ ակնհայտորեն տեղի է ունեցել գիտակցված կամ պատահական խեղաթյուրում:

Իսկ այժմ ծանոթանանք Հյուսիսային Բագրատունիների տոհմաբանության հայկական տարբերակին:

Այս տարբերակը առավել ամբողջական տեսքով պահպանվել է Վարդան Արևելցու մոտ, ըստ որի. <<Այդ ժամանակ (VIII դարի երկրորդ կես – Մ.Հ.) իսմայելացիների մոտ (Արաբական խալիֆաթում – Մ.Հ) առաջացավ մեծ խառնաշփոթ: Հայաստանը մի քիչ հանգստացավ և հայ նախարարները սկսեցին ուժեղանալ իրենց կալվածքներում: Իսմայելացիների առաջնորդը (խալիֆը – Մ.Հ.) Աշոտ Պատրիկի (Աշոտ Կուրացյալ Բագրատունու (726-748) – Մ.Հ.) որդի Վասակի (Վասակ Բագրատունու – Մ.Հ.) տղա Ատրներսեհի (Ատրներսեհ Բագրատունու (782-786` համիշխան) – Մ.Հ.) որդի Աշոտին (Աշոտ Բագրատունուն (782-786` համիշխան, 786-826) – Մ.Հ.) տվեց վրաց երկիրը: Վերջինս, ժամանելով Վրաստան, հնազանդեցրեց այն և, օգնության համար դիմելով Լևոնին (Լևոն IV-ին (775-780) – Մ.Հ.), նրանից ստացավ կյուրողապատի կոչում>>: Մեկ այլ տեղում իր սթափ հայացքներով աչքի ընկնող Վարդանը կրկին անդրադառնում է քննարկվող հարցին. <<Մի քանի խոսք էլ ասենք Բագրատունիներից սերող հայոց և վրաց արքաների ծագման մասին: Ինչպես ասվեց վերևում` քաջ Վարդանից (Վարդան Քաջ Մամիկոնյանից (416-451) – Մ.Հ.) հետո մինչև Սմբատ Բագրատունին (Սմբատ Բագրատունի (693-726) – Մ.Հ.) հայոց իշխանները իրենց նշանակումը ստանում էին պատահական կերպով: Վերջինիս հաջորդեց Վասակի որդի Աշոտը (Աշոտ Կուրացյալ Բագրատունին (726-748) – Մ.Հ.), որը կուրացվեց Մամիկոնյան իշխանների կողմից: Աշոտը ուներ երկու որդի` Սմբատը (Սմբատ Բագրատունին (761-775) – Մ.Հ)` հայոց, և Վասակը (Վասակ Բագրատունին – Մ.Հ)` վրաց արքաների նախնին: Վասակը ուներ Ատրներսեհ անունով մի որդի (Ատրներսեհ Բագրատունի (782-786` համիշխան) – Մ.Հ.): Հենց սրանից ծնվեց Աշոտը (Աշոտ Բագրատունին (782-786` համիշխան, 786-826) – Մ.Հ.), որից` Բագրատը (Բագրատ Բագրատունին (826-876) – Մ.Հ.), որը սպանվեց իր զարմիկի կողմից, նրան էլ հաջորդեց որդին` Դավիթը (Դավիթ Բագրատունին (876-881) – Մ.Հ.)...: Ահա այսպիսին է վրաց արքաների հաջորդականությունը>>:

Ահա Հյուսիսային Բագրատունիների տոհմաբանության երկու տարբերակները: Որ՞ն է առավել ճշմարտանմանը. կարծիքդ ձևավորի դու, ընթերցող...

Իսկ իմ կարծիքով այս տարբերակների համեմատական վելուծությունը, ինչպես նաև առկա փաստերի և տեղեկատվության համակարգված վերլուծությունը բերում է միանշանակ հետևության. Հյուսիսային Բագրատունիները սերել են Հայոց իշխան Աշոտ Կուրացյալ Բագրատունուց (726-748), այսինքն ճշմարտությունը լիովին արտացոլված է ծագումնաբանության հայկական տարբերակում:

Իրավիճակը լիակտար պատկերացնելու համար ավելացնենք, որ արդեն VI դարի սկզբներից մինչ այդ էլ Հայաստանի հյուսիսային նահանգներում հսկայական ազդեցություն ունեցող Բագրատունիները առավել ուժեղացրին իրենց դիրքերը, իսկ 570 թ-ին Իբերիայի թագավորության վերացումից հետո, ժառանգականորեն վարելով Վրաստանի էրիսմտավարի պաշտոնը, մինչև VIII դարի կեսերը (Արմենիայի II ապստամբություն (736-737)) փաստացի դարձան Վրաստանի լիիրավ տերեր: Սակայն 737 թ-ից Հյուսիսային Բագրատունիները կորցրեցին գերիշխանությունը Վրաստանի տարածքում, իսկ նրանց տիրույթները սկսեցին սահմանափակվել Գուգարքի որոշ գավառներով: Եվ միայն 782 թ-ին, երբ Հայաստանի հյուսիսային գավառներում հաստատվում է Աշոտ Կուրացյալ Բագրատունու որդի Վասակ Բագրատունու սերունդը, Հյուսիսային Բագրատունիների նորացված ճյուղը կրկին ձեռք է բերում 737 թ-ից հետո կորցրած իր դիրքերը:

դ) Արտանուջի թագավորության արքաները 888-980 թվականներին կրում էին <<Թագավոր Վրաց և Հայոց>> տիտղոսը: Խիստ ուշագրավ այս փաստը ևս անտեսվել է և դրա փոխարեն առաջին պլան է մղվել միայն տիտղոսի մի մասը` <<թագավոր Վրաց>>-ը: Սակայն իրականում, ինչպես արդեն նշեցինք, Արտանուջի արքաների տիտղոսում առկա է նաև երկրորդ տեղում հիշատակվող <<թագավոր Հայոց>> բանաձևը: Ի՞նչը կարող էր ստիպել Հայաստանի տարածքում իշխող, որպես հպատակներ հիմնականում հայեր ունեցող և իրենց հայ համարող Հյուսիսային Բագրատունիներին ոչ միայն հռչակվել նաև <<թագավոր Վրաց>>, այլև տիտղոսային բանաձևում <<թագավոր Հայոց>>-ի նկատմամբ վերջինիս հատկացնել առաջնային տեղ:

Սա ևս ունի շատ ուշագրավ բացատրություն.

- բանն այն է, որ Արտանուջի արքաները իրենց թագավորությունը հռչակեցին 888 թ-ին: Իսկ մինչ այդ իրենց գլխավոր ճյուղը` Անիի Բագրատունիները, արդեն կրում էին <<Հայոց թագավոր>> տիտղոսը: Այս պայմաններում բնական է, որ համահայկական գերիշխանության ձգտող Բագրատունիները չէին կարող ունենալ երկու <<Հայոց թագավոր>>-ներ, մանավանդ որ Հյուսիսային ճյուղը քաղաքականապես ավելի թույլ էր և կախված էր իր գլխավոր ճյուղից` Անիի Բագրատունիներից,

- տիտղոսային այս բանաձևով Հյուսիսային Բագրատունիները, որոնք եռանդուն կերպով պայքարում էին Վրաստանի ողջ տարածքում գերիշխանություն ձեռք բերելու համար, ստեղծում էին <<իրավաբանական հիմք>> հավակնելու ողջ Վրաստանի տարածքին,

- նման ձևակերպմամբ Հյուսիսային Բագրատունիները, անմիջական կոնֆլիկտի մեջ չմտնելով իրենց գլխավոր ճյուղի հետ, համենայն դեպս ապահովում էին իրենց պահանջները նաև Հայոց գահի նկատմամբ: Ինչպես ցույց տվեց կյանքը, սա այնքան էլ տեսական դրույթ չէր, քանի որ 1044 թ-ից սկսած մինչև 18-րդ դարի վերջը Քարթլիի թագավորությունում իշխող արքայատոհմը հարմար առիթի դեպքում անմիջապես անդրադառնում էր համահայկական գահի նկատմամբ իր հավակնություններին և ձգտում գրավել Հայաստանի տարածքը:

Այսպիսով ըստ էության որևէ փաստարկ չի մնում Արտանուջի թագավորությունը համարելու վրացական և, դուրս մղելով նրա պատմությունը հայ ժողովրդի պատմության համատեքստից, մեխանիկորեն հրաժարվել նաև այս թագավորության տարածքը Հայաստանի բաղկացուցիչ մաս համարելուց:

Սակայն այս թեզը զարգացնելիս պետք չէ հետևել վրաց ազգայնամոլների օրինակին, ընկնել հակառակ ծայրահեղության մեջ և Հայկական հռչակել Արտանուջի թագավորության քաղաքական հետնորդը հանդիսացած հետագայի Քարթլիի թագավորությունը:

Պատմությունը լի է սահուն շրջադարձներով և հաճախ դժվար է ասել, թե երբ սկիզբ առավ այս կամ այն երևույթը, որը հետագայում բերեց հսկայական նշանակություն ունեցող փոփոխությունների: Օրինակ, ե՞րբ Հռոմեական կայսրությունը վերածվեց Բյուզանդիայի, իսկ հռոմեական պետությունը իր բնույթով դարձավ հունական: Պատմաբանները մինչ այժմ էլ վիճում են` առաջարկելով 330 (Կոստանդնուպոլսի հիմնումը), 395 (Հռոմեական կայսրության բաժանումը Թեոդոսիոս I Մեծի (379-394) որդիների միջև) և 476 (Հռոմի վերջին կայսեր Ռոմուլոս Ավգուստուլոսի (475-476) գահազրկումը) թվականները: Սակայն պետությունները, որպես էթնոմշակութային երևույթներ, չեն առաջանում մի քաղաքի հիմնադրումով, որևէ այլ պետության արհեստական բաժանմամբ կամ էլ ըստ էության որևէ իրական իշխանություն չունեցող ինչ-որ մի կայսեր գահազրկմամբ:

Իմ խորին համոզմամբ այսպես առաջանում է վարչա-քաղաքական միավորը, իսկ պետությունը, որպես էթնոմշակութային երևույթ, ստեղծվում է տասնամյակների, եթե ոչ հարյուրամյակների ընթացքում: Այս տեսանկյունից դիտարկելիս Բյուզանդիան առաջացել է 476 թ-ին, երբ մինչ այդ գոյություն ունեցող Հռոմեական կայսրությունը վերջնականապես կորցրեց Իտալիան: Հենց այս ժամանակից սկսած Բյուզանդիայում հունական տարրը վերջնականապես սկսեց գերիշխել հռոմեականի նկատմամբ` հետագա հարյուրամյակներում հռոմեացիների կայսրությունը աստիճանաբար վերածելով հույների կայսրության, որում արդեն հռոմեական էին թերևս միայն անցյալի խամրող հուշերը և մեկ էլ իր ուժից վեր հավակնություններ ունենալը: Այս ամենի մասին կարելի է երկար վիճել, սակայն իմ նպատակը այժմ այս հարցում վերջնական ճշմարտությանը հասնելը չէ: Ես ընդամենը ցանկացա այս օրինակի վրա ցույց տալ, որ պետությունները, որպես էթնոմշակութային երևույթներ, չեն առաջանում միանգամից:

Ո՞ր պահից հայկական թագավորությունը վերաճեց վրացականի, որ՞ն էր այն վճռական պահը, երբ հայոց այս թագավորությունը անդառնալի կերպով կանգնեց այն ուղու վրա, որը իրեն դարձրեց վրացական թագավորություն: Սա հայոց պատմության համար նույնքան կարևոր հարց է, ինչքան հունականի համար այն, թե որ պահից հռոմեացիների պետությունը դարձավ հույների պետություն:

Իմ կարծիքով որքան էլ զարմանալի է, սակայն Արտանուջի թագավորության հայականության կործանումը սկսվեց նրա ռազմա-քաղաքական ամենամեծ ձեռքբերումներից մեկից` այն պահից, երբ վերջինիս հաջողվեց իր կազմում ընդգրկել Աբխազական և Կամբեճան-Հերեթիի թագավորությունները, ինչպես նաև իրեն ենթարկեցնել Կախեթիի իշխանությունը:

Ոչ միանգամից (ավելի շուտ տասնամյակների ընթացքում), բայց ի վերջո պարզվեց, որ միավորված այս պետությունում արդեն հայերը, որոնք հիմնականում Տայքի և Գուգարքի բնակիչներն էին, ոչ մի կերպ բացարձակ մեծամասնություն չէին կազմում: Ու եթե առանձին վերցրած վերջիններս իրենց թվաքանակով դեռևս կարող էին համեմատվել վրացիների, աբխազների կամ ծանարների հետ, ապա վերջիններիս միասնական դիտարկման դեպքում հայերը անխուսափելիորեն մնում էին փոքրամասնություն դերում: Իսկ միջնադարում վրացիներին, աբխազներին ու ծանարներին կարելի էր որոշակի վերապահումներով դիտարկել որպես մեկ կրոնաքաղաքական ամբողջություն, քանի որ այս երեք ազգերն էլ, կենցաղով լինելով իրար շատ մոտ, դավանում էին նույն կրոնը` ուղղափառությունը:

Ընդ որում մեկ պետության մեջ միավորումից զարմանալիորեն շահեցին միայն վրացիները, իսկ հայերը, աբխազները և ծանարները հսկայական կորուստներ կրեցին: Փոփոխությունները կործանարար եղան հատկապես աբխազների ու ծանարների համար, քանի որ սրանք, վրացիների հետ լինելով նույն կրոնի և կենցաղով ու բարքով նրանց ավելի մոտ, տառացիորեն մի քանի տասնամյակում գրեթե անմնացորդ լուծվեցին վրացական էթնոսի մեջ` իրենց ծայրահեղ թուլացման հաշվին գենետիկորեն ուժեղացնելով վերջինիս: Ուշագրավ ժողովրդագրական այս գործընթացի մասին աղոտ կերպով գլխի են ընկել նաև ժամանակակիցները: Այսպես, 1021 թ-ի Անիի ճ-մ-ին մասնակցած Քարթլիի արքա Գեորգի I-ի (1014-1027) դեսպանին Մատթեոս Ուռհայեցին սկզբում կոչում է <<վրաց իշխան>>, մի քիչ հետո` <<աբխազաց իշխան>>, տառացիորեն մի քանի տող ներքև` կրկին <<վրաց իշխան>>, իսկ Քարթլիի թագավորություն էլ նա գրեթե միշտ անվանում է <<Աբխազաց թագավորություն>>: Նույն կերպ Հովհաննես Սիկլիցեսը Գեորգի I-ին կոչում է <<Աբխազիայի արխոնտ>>, իսկ Քարթլիի թագավորությունը` <<Աբխազիա>>:

Այս տեսանկյունից Տայքի, Գուգարքի և Բարձր Հայքի հայերը ավելի ամուր գտնվեցին, ինչը բացատրվում է նրանով որ նրանց սկզբում հարևան էր ուժեղ Անիի թագավորությունը, իսկ հետագայում` վերջինիս հոծ հայաբնակ շրջանները: Բացի այդ հայերը կրոնական տեսանկյունից տարբերվում էին վրացիներից և հետևաբար դժվար էին ձուլվում: Այնուհանդերձ ուղղափառությունը որոշակի տարածում գտավ նաև հայկական այս տարածքներում, որի հետևանքով շատ հայեր, հարյուրամյակների ընթացքում աստիճանաբար կորցնելով իրենց ազգային դիմագիծը, դառնալով վրացադավան և արդյունքում` վրացի, կրկին գենետիկորեն ուժեղացրին վրաց էթնոսը:

Երևույթը ունի զուտ տեսական-պատմական բովանդակություն ունեցող մեկ այլ կողմ ևս. գրականության մեջ բազում զտարյուն հայեր կոչված են <<վրացի>>: Այսպես, Քարադուռի իշխան, արմատներով Մամիկոնյաններից սերող Լիպարիտ Քաջ Օրբելյանին (1021-1058) Մատթեոս Ուռհայեցին անվանում է <<վրացի>>: Նույն կերպ է նա բնորոշում նաև Գրիգոր Բակուրյանին, որին Աննան (<<Ալեքսիական>>) ուղղակիորեն անվանում է <<հայ>> և որը, ի դեպ, ստորագրում էր հայերեն տառերով: Հետաքրքիր այս երևույթի վրա ուշադրություն է դարձրել դեռևս Նիկողայոս Մառը, իսկ ակադեմիկոս Հ. Բարթիկյանը, քննարկելով մատնանշված երևույթը և իրավացի կերպով բացատրելով այն, նշել է. <<Միջնադարում ազգության մասին դատում էին` ելնելով տվյալ անձնավորության դավանանքից: Նույն Ուռհայեցին բազմաթիվ զտարյուն հայերի անվանում է <<հոռոմ>>, իհարկե նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ նրանք հունադավաններ էին>>:

Վերադառնալով հիմնական թեմային` փորձենք ամփոփել այն և մատնանշենք Ժամանակակիցների համար լիովին աննկատ մնացած քաղաքական տրանսֆորմացիայի այս երևույթի հիմնական փուլերը.

ա) 978 թ. – Արտանուջի թագավորության անզավակ արքա Դավիթ II Մեծի (961-1000) հոր հորեղբոր թոռան որդի, Դավիթ II Մեծի պապ Բագրատի (937-945) հայր Ատրներսեհ I-ի (881-888, 888-923` արքա) մյուս որդի Սմբատի (954-958) թոռ Գուրգենի (975-978` համիշխան) տղա, Աբխազական թագավորության վերջին և անզավակ արքա Թեոդոսիոս III Կույրի (976-978, 987-988) քրոջ որդի, Քարթլիի կառավարիչ Բագրատը` Բագրատ I-ը (975-978` Քարթլիի կառավարիչ, 978-980` Քարթլիի կառավարիչ և Աբխազիայի արքա, 980-1014` Քարթլիի արքա), Դավիթ II Մեծի, ինչպես նաև վրաց իշխանների մի մասի և աբխազ իշխանների գործուն աջակցությամբ 978 թ-ին հռչակվում է Աբխազիայի թագավորության արքա` սկսելով կրել Աբխազական թագավորության արքայի տիտղոսը` <<թագավոր Աբխազաց>>-ը:

բ) 980 թ. – Բագրատ I-ը Դավիթ II Մեծի, ինչպես նաև վրաց և աբխազ իշխանների գործուն աջակցությամբ իր իշխանության տակ է գցում նաև Քարթլին: Ստեղծվում է Իբերիայի թագավորության արևմտյան մասը (Մծխեթ-Ալանաց Դուռ ամրոց ուղիղ գծից արևմուտք) և Աբխազիան ընդգրկող Քարթլիի թագավորությունը, իսկ նրա արքան ժառանգում է Արտանուջի թագավորության արքայական տիտղոսի մի մասը` <<թագավոր Վրաց>>-ը` հռչակվելով արդեն <<թագավոր Աբխազաց և Վրաց>>: Սրանով մինչ այդ Քարթլիի տարածքին տիրող Արտանուջի թագավորությունը, ինչպես 395 թ-ին Հռոմեական կայսրությունը, փաստացի կիսվեց է երկու մասի: Արդյունքում առաջացան է իր բոլոր հատկանիշներով հայկական Արտանուջի և իր բոլոր հատկանիշներով վրացական Քարթլիի թագավորությունները: Ընդ որում վերջինս ընդգրկում էր նաև Աբխազական թագավորության տարածքը: Սակայն X դարի վերջին` Դավիթ II Մեծի կենդանության օրոք, սա բացարձակապես որևէ նշանակություն չուներ, քանի որ Բագրատ I-ը Արտանուջի արքայի որդեգիրն էր, իսկ քաղաքականապես դեռևս թույլ Քարթլիի թագավորությունը լիովին գտնվում էր Դավիթ II Մեծի ազդեցության ոլորտում, որի փաստացի տիրապետության տակ էր հայտնվել նաև նախկին Աբխազական թագավորության տարածքը:

գ) 1000 թ. – Դավիթ II Մեծը մահանում է, նրա թագավորության տարածքը անցնում է Բյուզանդիային, իսկ տիտղոսը որդեգրին` <<թագավոր Աբխազաց և Վրաց>> Բագրատ I-ին, որը դրանից հետո սկսում է կրել <<թագավոր Աբխազաց, Վրաց և Հայոց>> տիտղոսը: Սրանով Արտանուջի թագավորությունը, ի դեմս արքայական տիտղոսի նոր կրողի, դե-յուրե միացավ Քարթլիի թագավորությանը, սակայն դե-ֆակտո կործանվեց, քանի որ նրա տարածքը անցավ Բյուզանդիային: Նույն կերպ 476 թ-ից հետո Արևմտյան Հռոմեական կայսրությունը դե-յուրե միացավ Բյուզանդիային, քանի որ Հռոմեական կայսեր տիտղոսի միակ կրողը մնաց Բյուզանդիայի կայսրը, սակայն դե-ֆակտո կործանվեց, քանի որ նրա տարածքը անցավ գերմանական վարձկանների առաջնորդ Օդոակրի (476-490) ստեղծած պետությանը, իսկ 490 թ-ից` Օստգոթերի թագավորությանը:

դ) XI դարի առաջին քառորդ – Կորցնելով իր բնօրրանը հանդիսացած տարածքների մի մասը` արդեն միայն դե-յուրե գոյություն ունեցող Արտանուջի թագավորությունը միայն էթնիկ տեսանկյունից չէ, որ սկսեց ձեռք բերել վրացական նկարագիր: Ի տարբերություն նախկինի, երբ վերջինիս տարածքի մեծ մասը կազմում էին հայկական հողերը և միայն փոքր մասը` վրացականը, այժմ նաև տարածքային ընդգրկման տեսանկյունից այս թագավորությունում վրացական, աբխազական և ծանարական տարածքները սկսեցին գերակշռել, իսկ հայկական հողերը կազմեցին թագավորության տարածքի շատ փոքր մասը: Իր հերթին կորցնելով հոծ հայաբնակ նահանգները` Բարձր Հայքի հյուսիսը, Տայքը և Գուգարքի արևմտյան գավառները, <<թագավոր Վրաց, Աբխազաց և Հայոց>> Բագրատ I-ը և նրա հետնորդները փաստորեն սկսեցին տիրել մի թագավորությունում, որի բնակչության մեծամասնությունը կազմում էր վրաց, ինչպես նաև արդեն գրեթե լրիվ վրացականացած աբխազա-ծանարական էթնոամբողջությունը: Նույն կերպ դե-յուրե Հռոմեական կայսրությունը, սակայն դե-ֆակտո միայն Բյուզանդիան, այն բանից հետո, երբ 476 թ-ին կորցրեց Ապենինյան թերակղզին, իր կազմում սկսեց ընդգրկել հիմնականում հունաբնակ տարածքները, որի արդյունքում հունական տարրը հռոմեականի նկատմամբ վերջնականապես ձեռք բերեց գերակշռություն` էթնոմշակութային տեսանկյունից վերջնականապես ստեղծելով հունական մի պետություն, որը այնուհանդերձ ժամանակակիցների կողմից այն շարունակվում էր ընկալվել որպես <<Հռոմեական կայսրություն>>:

դ) XI դարի կես – Քարթլիի թագավորության արքաները, որոնց նախորդները` Արտանուջի թագավորության արքաները, միայն ձևականորեն էին <<թագավոր Վրաց>> և այդ կոչումը կրում էին միայն Վրաստանի տարածքի նկատմամբ իրենց հավակնությունները հիմնավորելու նպատակով, աստիճանաբար վրացականացան ու դարձան վրացիների թագավորներ, քանի որ սկսեցին իշխել մի պետությունում, որի մեծ մասը կազմված էր վրացական տարածքից և իրենց տիրապետության տակ ունենալ հպատակների մի ամբողջություն, որի մեծ մասը վրացի էր:

Վերջում նշենք, որ թեև հայկական տարրը հայտնվեց երկրորդ տեղում, այնուհանդերձ այն շարունակեց և մինչև մեր օրերն էլ շարունակում է պահպանել իր ծանրակշիռ տեղն ու դերը Վրացական պետության պետական կառույցներում և ազգագրական ընդհանուր կառուցվածքում:

ВНИМАНИЕ!

Если кто небудь граматно и без смиславого изменения переводит все это на русский и вставить на форуме/форумах, такой человек сделает большое дело для арменоведения и лично для меня…

Share this post


Link to post
Share on other sites
Это неправильная история и тем более такой теме нечего делать в разделе диаспоры, ее надо открывать в разделе истории. Но ваша цель ясно ... А армяне там появились не откуда и как, а просто были изначально.

Тем более посмотрите на качество статьи выше, о каких-то колонистах армянах (фигня).

Ну а в Википедии написано -- В ходе истории периодически переходила от Армении к Грузии и обратно.

:blink: и какова же моя цель?! Простым ясным языком прошу помочь найти ссылки или автора книг, а вы талдычите о какой-то скрыттой цели. Не паранойя ли это?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Джавахети - область в Грузии, часть исторической Месхети, которая в разное время включала в себя Диаохи, Забаха, Витерохи, Кларджети, Цунда и Одзрхе. Тао-Кларджское самтавро, Самцхе-Саатабаго и Ахалцихский пашалык. Первые упоминания о Джавахети встречаются в клинописных надписях Асирийского царства. Царь Аргишти II (786—764 гг. до н. э.) в составленной им Хорхорийской надписи упоминает о провинции Диаохи Забаха. В VII-III веках до н. э. Джавахети входила в состав Сперского (Иберского) Царства, а после создания царём Фарнавазом в начале III века до н. э. Грузинского Царства, Джавахети была включена в саериставо Цунда, одну из восьми административных единиц Грузии.

В течении нескольких веков она была органической составной частью восточной Грузии (Царства Иберия и Картли) и управлялась грузинскими ериставами Торели, Мхаргрдзели и Джакели.

С 16-го века Турция и Иран усилили давление на южные провинции Грузии. Самцхе превратилась в арену ожесточённых войн.

XVI-XVII-й века Исламизация края

В 1590 году, по Стамболскому соглашению, Самцхе отошла к Турции. В следствии чего Джавахети была включена в Ахалкалакскую ливу Гурджистанского вилаиета и началась исламизация края. Многие Месхетинцы приняли Ислам, но говорили они на грузинском языке. В переписке населения начала 20-го века говорится, что по грузинский говорят до 60% мусульман Джавахети.

XIX-й век Период русско-турецких войн

24-го Июня 1829 года Русские войска при поддержке грузинского ополчения атаковали и заняли Ахалкалаки, а 16-го Августа Ахалцихе. Турция признала поражение и Джавахети была включена в состав Российской Империи. Большая часть грузинского населения была вынуждена оставить родину с Турецкими войсками. Граф Паскевич не позволил грузинам с западной Грузии заселить Месхети. Русские чиновники переселили в Джавахети 30 000 армян из Турции (Ерзерума). До 1828 года грузины составляли 90% население Месхети. В ходе этнических чисток, число грузин сократилось.

“Теперешний Ахалцыхский уезд составляет значительную часть Верхней Карталинии … Страна эта искони населена была грузинами и входила с отдаленных времен в состав грузинского царства. С 14 века Верхняя Карталиния именуется Саатбаго … В этом году (1829), 16-го августа, русские войска, предводимые Паскевичем, после блистательной победы, одержанной над турецкими войсками, взяли штурмом Ахалцых. В 1829 г., по Андрианопольскому миру, Россия, между прочими приобретениями, получила от Турции и Ахалцыхский пашалык, который был вскоре обращен в Ахалцыхский уезд, сначала Кутаисской, а затем Тифлисской губернии.

Взятие русскими войсками Ахалцыха, считавшегося туземцами неприступным пунктом, навело панический страх на мусульман: масса туземного населения так и хлынула в Турцию. Зато в течение каких-нибудь 5 – 6 месяцев к нам пожаловало свыше 106 000 армян” (Ахалцыхская нетерпимость. “Кавказ” 1897 г. № 94)

Начало XX-го века: население Самцхе-Джавахети

По переписи населения в Ахалцихском крае проживали: 88 000 Грузин (59 000 Мусульман, 15 000 Православных, 14 000 Католиков), 74 000 колонистов Армян, 10 000 жителей другой национальности.

Революция 1917 г; Распад Российской Империи

Русские войска Кавказского фронта начали стихийно покидать боевые позиции. В следствии чего, на юге Грузии ситуация осложнилась. Мусульмане пытались соединится с Турками, а армяне предявили претензию на Ахалкалаки. В 1918 году офицер Шалва Маглакелидзе сформировал силы самообороны: Армянский отряд, под командованием полковника Качахидзе, и Грузинские отряды под командованием полковника Кобешавидзе и капитана Абашидзе. Ополчение успешно вела боевые действия против мусульманских отрядов Омара Фаика и в течении двух недель смогла отбить все атаки на Ахалцихе. А города Ацкури и Абастумани переходили из рук в руки. Но по Батумскому договору Грузия была вынуждена передать Месхети Турции. Генерал Макашвили вывел грузинские отряды из Джавахети.

В свою очередь, Турки, по Мудросскому перемирию 30 Октября 1918 года, под нажимом Англии вывели войска из Джавахети и грузинские войска без боя заняли провинцию.

Армяно-грузинская война 1918 г.

7-го Декабря 1918 года армянские войска заняли спорную зону Синаин и Алаверди и предявили ултиматум Грузии о здаче Ахалцихского и Борчалинского уездов, на основе того, что там проживали армяне. 19 декабря Грузинские отряды начали успешное наступление и вскоре востановили границу с Арменией. 31-го Декабря военные действия прекратились. Джавахети осталась в составе родины.

Восстание Сервер Бега 1919 г.

Грузинские войска под командованием генерала Квинитадзе разгромили "Исламскую Армию" Сервер Бега и изгнали их из Ахлацихе и Ахалкалаки.

Советская власть

При Советах Джавахети осталась в составе Грузии. В 1944 году из Джавахетии в Среднюю Азию были принудительно выселены все, 115 000 Мусульман края, в том числе мусульмане Грузины.

Armor

Ну, здесъ практический все понятно и доходчиво написано. Джавахети - историческая частъ Грузии. А армян туда пересщелил генералПацкевич послетого,как их выгнали из Турции. Вот после этого и живут там армяне.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lusin-jan, это у нас звиадист, у него несколько своеобразный подход к истории. А доверять ли этому источнику - скажут несколько показательных фраз из приведенного им бредового опуса:

По переписи населения в Ахалцихском крае проживали: 88 000 Грузин (59 000 Мусульман, 15 000 Православных, 14 000 Католиков), 74 000 колонистов Армян, 10 000 жителей другой национальности.

Вы встречали когда-нибудь перепись, в которой к национальности было бы прибавлено слово "колонист"? Если да, значит перед вами грузинский вариант этого дела. И интересная территориальная единица - Ахалцихский край.

Джавахети осталась в составе родины.

То есть если грузин родился в Джавахке, то это его родина, а если армянин - то нет.

При Советах Джавахети осталась в составе Грузии.

Не осталась, а была передана Грузинской ССР большевистским партийным органом.

Ну и напоследок обратите внимание на подпись звиадиста:

Мате Едесели - это никто иной, как армянский историк Маттеос Урхаеци, имя которого зачем-то переведено на грузинский язык.

Вот такой у нас звиадист...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lusin-jan, это у нас звиадист, у него несколько своеобразный подход к истории

Можно узнатъ, Звиадист здесъ причем??

То есть если грузин родился в Джавахке, то это его родина, а если армянин - то нет

Если армянин родился например в Париже, то Франция(Париж) его родина, но это не означает что Франция(Париж) историческая земля Армении. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Звиадист, я не вижу смысла повторять здесь то, что вам уже неоднократно повторено. Для вас история армян начинается с Паскевича, для азеров - с Грибоедова. Верьте в это. А наша история важна прежде всего для нас самих.

И раз уж вы изволили в кои веки подать свой робкий комментарий - комментируйте и дальше, каким же это образом Урхаеци превратился в Едесели.

Edited by Pandukht

Share this post


Link to post
Share on other sites

Կարս ջան, շնորհակալութուն: Սա էլ քեզ հատուկ նվեր…

Edited by Pandukht

Share this post


Link to post
Share on other sites

Да, к сожалению неверный и крайне вредный тезис о том, что армяне якобы пришли в Джавахк только после Паскевича, широко распространяеться среди грузинского общества. Вот несколько ссылок об армянском населении Джавахка с дрвних времен:

***

Самвел Карапетян говорит об армянских хачкарах Джавахка:

http://ru.youtube.com/watch?v=1-sF0AqN-0A

***

Вот фотографии некоторых хачкаров в Джавахке

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/vs004814.jpg

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/vs004823.jpg

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/vs004792.jpg

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/jt071339.jpg

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/vs004635.jpg

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/vs004803.jpg

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/vs004811.jpg

http://raa.am/Javaxk/Nkarner/Images/vs004824.jpg

***

Очень полезно ознакомиться с материаламы этой темы:

http://javakhk.net/forum/index.php?showtopic=529

В частности, найдите там результаты переписи населения Оттоманской импориех в 16-м веке…

Информации очень много. Советую всем грузинским юзерам ознакомитья с ними.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Вот еще линк с фото.

http://akhalkalak.nm.ru/Akhal%20%20church/photo%20church.htm

***

Кстати, название этой темы как-то глаз режет… может поменеяте ее на что-то менее унизительное?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Кстати, название этой темы как-то глаз режет… может поменеяте ее на что-то менее унизительное?

Согласен. Сделано.

Edited by Pandukht

Share this post


Link to post
Share on other sites

Շնորհակալություն…

:)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zviadist, Вы понимаете насколько вредна для Грузии пропагандистская установка о том, что “армяне появились в Джавахети после Паскевича”?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Javakhk, звиадист не читатель, он писатель.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Большая часть грузинского населения была вынуждена оставить родину с Турецкими войсками. Видимо грузинское население с принятием мусульманства забыло свою родину и бросилось бежать в родную Турцию. Как же так? В России спокойно жил не один мусульманский народ, чего это они такими пугливыми стали. Ведь даже в русско-турецкой войне русские и, кстати сказать, армяне не уничтожали мирное население.Граф Паскевич не позволил грузинам с западной Грузии заселить Месхети. Зачем грузинам с западной Грузии селиться в этих землях, разве им негде было жить? Зачем Пасвкевичу запрещать им селиться, если вся Грузия заселена ими? Русские чиновники переселили в Джавахети 30 000 армян из Турции (Ерзерума). Это не такое большое число для края и вполне оставалось место для грузин-христиан. До 1828 года грузины составляли 90% население Месхети. В ходе этнических чисток, число грузин сократилось. О каких этнических чистках речь и с чьей стороны они проводились, если массы туземного населения так и хлыли в Турцию и кстати почему этого никогда не делали аджары тоже принявшие мусульманство, но не уходившие со СВОЕЙ РОДИНЫ никуда, хотя и туда бежали армяне из Турции. А все потому, что нужно объяснить демографию вот и придумываются фантастичесие события.

Взятие русскими войсками Ахалцыха, считавшегося туземцами неприступным пунктом, навело панический страх на мусульман: масса туземного населения так и хлынула в Турцию. Зато в течение каких-нибудь 5 – 6 месяцев к нам пожаловало свыше 106 000 армян". Повторяю, если шли эти два потока, то уже не нужны были этнические чистки и запреты другим здесь селиться. Но яркому воображению логика не товарищ. (Ахалцыхская нетерпимость. "Кавказ" 1897 г. № 94)

Мусульмане пытались соединится с Турками, остается предположить, что у а армяне предявили претензию на Ахалкалаки. След-но именно армяне сохранили Джвахк христианским и в составе Грузии, а не свои, поменявшие не только религию. Что за них цепляться как за грузин? И приводить в пример численность этого населения, Они уже не грузины. ОНи хитят быть мусульманами, хотят жить в составе Турции, а если нет возможности жить в ней на своих землях, предпочитают осаться без родины, но жить СО СВОИМИ.

Джавахети осталась в составе родины.

Для грузин-мусульман, в панике бежавших из этого края, это не родина. Если же имеется ввиду историческая Грузия, можно полагать, что пройдись исламский башмак по всей Грузии, все стали бы мусульманами и бежали в Турцию, оставив Родину. Остальным просто повезло.

Links: www.javakheti.com

Share this post


Link to post
Share on other sites
Javakhk, звиадист не читатель, он писатель.

Хорошая мысль! Но в множественном числе она звучит круче:

“Звиадисты не читатели, они все писатели"

:lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tulip джан, этот текст выше - чепуха с точки зрения Истории. Прочитайте ГРУЗИНКИХ и АРМЯНСКИХ авторов того времени. Почитайте что Давид Багратиони пишет…

Территория Самцхе-Джавахка опустела в основном в ходе длительных турецко-иранских войн, и в ходе нашествий различнх тюркских групп. К моменту прихода русских на Кавказ Самцхе-Джавахк был почти опустевшим краем… Там оставалось только редкое армянское и грузинское население, плюс ахиська турки в Самцхе…

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ну, здесъ практический все понятно и доходчиво написано. Джавахети - историческая частъ Грузии. А армян туда пересщелил генералПацкевич послетого,как их выгнали из Турции. Вот после этого и живут там армяне.

Zviadist,

вот что пишет о святой Нине Леонти Мровели в "Обращение Картли Ниною"( рукопись царицы Мариам)..

"

И осталась там два дня и просила пищу у рыбаков, ловивших рыбу на том озере. На этом месте были пастухи и сторожили они свое стадо на ночной стоянке. Призывали они на покровительство и на помощь своих богов Арамаза и Задена и обещали им жертвы, когда благополучно предстанут перед ним. И это они говорили на армянском языке. "

Но святая Нина немного знала армянский язык, которому в начале научилась у Ниафоры( у армянки-христианки в Иерусалиме-САС) и спросила у одного из тех пастухов и сказала на армянском языке: "Из какого Вы села". А тот ответил и сказал: "Мы из села Эларбина, Сапурцала, мы киндзарийцы, рабатцы и из большого города СомхИТи( = Армении САС)".

Можно ли из этого текста грузинского историка делать вывод, что еще на заре 4-го века, армяне жили в Джавахке?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Любопытно, что многие не знают, что джавахкцем был и Григор Татеваци – величайший армянский богослов 14го века. Он родился в Тмкаберде (груз. Тмогви). А назывался он “Татеваци” так как татевской богословской школе принадлежал…

http://www.javakhk.net/forum/index.php?showtopic=883

***

Еще интересным материал о Джавахке 18го века можно найти тут:

http://javakhk.net/forum/index.php?showtopic=728

Абраам Кретаци о Джавахке пишет слдеующее:

”А сам хан пошел на Карс и в течение месяца осаждал его. Запрудил реку, которая орошала и поила город, закрыл воду, которая по трубе сверху поступала в крепость, и со всех сторон стеснил город и, окружив его, осадил со всех сторон.

Кроме того, пока шел на Карс, он отправил [конницу] совершать набеги с двух сторон-справа и слева,-в одну сторону опять на Баязет, а в другую сторону-на Кагызван, а сам [шел] в середине. Отправленные [отряды] разорили страну, сожгли строения, взяли в плен людей и [забрали] скот и с большой добычей вернулись к главной армии, в Карс. И оттуда снова послал [хан] всадников и они дошли до Теодополиса и захватили области: Нариман, Джавахк, Чылдыр и Гайкулу, целиком заселенные нашим народом. И увели мужчин и женщин, стариков и детей и, как мы слышали, угнали в Хорасан 6000 человек.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now